20. They Say Love Is Pain, Well Darling, Let's Hurt Tonight.

Patrząc na Toma Kaulitza z włosami niechlujnie upiętymi w jakiś prowizoryczny koczek z tyłu głowy i tą brodą, odechciało mi się płakać. Zdawałam sobie jasno sprawę, że jednak wyglądałam, jakbym przeżyła jakiś kryzys przed chwilą, co nie stawiało mnie w zbyt dobrym świetle. A niech to szlag. Czym ja się przejmowałam w takim momencie? On wcale nie wyglądał, jakby miał lepszy nastrój.

Przez chwilę tak mierzyliśmy się spojrzeniami, niebieskie tęczówki naprzeciw brązowych i poczułam nieznaną mi więź z tym człowiekiem, gdy dotarło do mnie, że jeszcze nigdy nie widziałam, żeby pokazywał, jak bardzo był pokonany. To nie był dobry dzień dla żadnego z nas. Widziałam delikatne zmarszczki na jego czole, usta wykrzywione w grymasie, ale to w jego oczach brakowało blasku, który zdarzało mi się ostatnio widywać. Dlaczego przejęłam się nim bardziej niż sobą?

- Pierwszy raz tutaj? – zagaiłam więc, ostatecznie decydując, że nie będę tu siedzieć w milczeniu, kiedy wokół wszyscy mieli doskonałe nastroje. Wydawało mi się, że zniszczymy sobą tę atmosferę. Kaulitz pokręcił głową. – Cóż, ja tak, jakaś pijana babka wyskoczyła mi na ulicy i… - urwałam, gdy mięśnie na jego twarzy ani drgnęły. Upiłam piwo, nie wiedząc, co dalej robić. Miałam walczyć z własnymi demonami, a nie próbować go pocieszyć. To wszystko szło nie tak, jak chciałam. On był tak cholernie ponury, że zaczęłam się zastanawiać, czy jego poczucie humoru nie było tylko jakąś imaginacją z mojej strony.

Siedzieliśmy w ciszy kolejne kilka minut, choć każda sekunda testowała mnie i mój histeryczno-agresywny stan. Zaczął mnie drażnić. Jeśli chciał siedzieć i nic nie mówić, mógł to zrobić w swoim własnym towarzystwie, czyż nie?

Shaun nigdy nie miał zarostu, co dopiero brody. Uważał, że nieogolona twarz była wynikiem lenistwa i niedbałości. Gdy tak patrzyłam na Toma, znów nie zgadzałam się z poglądami swojego faceta. Ta broda dodawała mu męskości i wydawało mi się, że przez to wyglądał na bardziej doświadczonego przez życie.

- Płakałaś. – zauważył w końcu, a ja westchnęłam głośno, wracając do mojego nowego znajomego o nazwie Pokal. – Ten palant znowu sprawił ci przykrość. – dodał, a ja zerknęłam na niego znad szkła, zbita z pantałyku. Skąd on…? – Słyszałem te wszystkie historie, głównie to, że ze sobą sypiamy.

Poczułam, że zaczęło mi się robić gorąco z zażenowania, a jego suche parsknięcie śmiechem wcale tego nie polepszyło.

- Powinnam cię za niego przeprosić…

- Nie rób tego, sam za siebie odpowiada. – przerwał mi, stukając rytmicznie palcem wskazującym w szklankę. – Przyzwyczaiłem się do insynuacji i plotek. – pokręcił głową. – Ciągną się za mną jak kolejka napalonych nastolatek. – westchnął, a ja uśmiechnęłam się głupio na tę wizję. – Słyszałem o akcji dzisiaj w Damar’s Place. Z Aidą okej? – spytał, patrząc mi prosto w oczy, a jego spojrzenie było krystalicznie czyste, zupełnie nieskalane kłamstwami, co dzisiaj przyniosło mi nagłą ulgę. Wciąż był smutny, ale szczery i zrobiło mi się źle z powodu niesprawiedliwości, która nas przywiodła do tego pubu.

- Niezbyt. – przyznałam. – Powinnam wrócić tam i… stworzyć solidarność kobiecą, by… Nie wiem, dzisiejszy dzień mnie powalił na łopatki…

- A jutro niczego nie zmieni. – dokończył za mnie i tym razem ja parsknęłam śmiechem. – Coś o tym wiem.

Skinęłam głową.

- Wyglądasz na…

- Zmęczonego? Złego? Smutnego?

- Cóż, tak. – zgodziłam się, mając gdzieś w podświadomości to, co mówił Shaun. Nie powinnam im ufać, czyż nie? Kaulitzom. A teraz, jak na złość, miałam jednego z nich przed sobą i z nim rozmawiałam, jak gdyby nigdy nic.

- Wolałbym wyglądać na pijanego, na pewno by mi to ulżyło.

Więc dopił swoje piwo do dna i zawołał kelnera, by przyniósł mu kolejne. Gdy natomiast zobaczył, że ponad połowa mojego pokala była pusta, kazał też przynieść mu coś dla mnie. Nie oponowałam, chyba jednak też nie chciałam być trzeźwa.

- Miłość ssie. – usłyszałam nagle, gdy postanowiłam obalić pokala w stylu Toma. Zrobiło mi się jeszcze ciężej na duszy. – Mówię ci to, bo wiem, że się ze mną zgodzisz. – spojrzał na mnie porozumiewawczo i nie musiałam nic mówić, by to potwierdzić. Mój rozmazany makijaż zrobił to za mnie. – Wydaje mi się, że jestem inteligentny, ale widocznie niewystarczająco, by móc sprawić, żeby miłość nie była takim gównem. – urwał, gdy kelner ponownie się pojawił, stawiając przed nami kolejną turę piwa i zabrał mój opróżniony pokal. Patrzył chwilę, jak się oddalał i znów spojrzał na mnie, a jego oczy płonęły. Poczułam ciarki spływające wzdłuż mojego kręgosłupa, widząc, jak brązowe tęczówki zaczęły znów lśnić, gdy Tom zaczął coraz bardziej się buzować. – Słyszałem tyle świństw pod twoim adresem, a pewnie Ria upewniła się, by zrobić ze mnie potwora w twoich oczach, nieprawdaż? Powiedz sama, czy miłość jest warta tego, by dać sobie wmówić, że jesteś inną osobą, niż tą, którą jesteś w rzeczywistości?

Wolałabym, żeby tego nie mówił. Poczułam się znów upokorzona i emocje ścisnęły mi gardło, a łzy znów pojawiły się w oczach.

- Nie. – wbiłam wzrok w blat stolika, jakby to miało mnie uchronić przed świdrującym spojrzeniem Toma. – Ale nie wydaje mi się, bym umiała to zmienić. – dodałam żałośnie.

- Ria i Shaun są siebie warci.

- Owszem.

Dlaczego mu to wszystko mówiłam? A co, jeśli to Shaun był tym w porządku i po prostu mnie nieudolnie ostrzegał przed Kaulitzami, a ja to zignorowałam?

Nie, wtedy nie wplatałby w to wątku zazdrości, która się z niego wylewała aż nadto.

- Nie powinniście się z nim zadawać. – wyrzuciłam cicho, z jednej strony, mając nadzieję, że mnie usłyszy, a z drugiej, że jednak będzie inaczej. Trudno, nie było co owijać w bawełnę. – Nie wspominając o tym, że go z tobą zdradzam, oczywiście, on… - urwałam, nie wiedząc, jak to ująć w słowa. Tom uśmiechnął się cierpko i machnął ręką.

- Oczywiście, że nie może być inaczej, ale nie przejmuj się tym, Marina. Są gorsze rzeczy niż to, że mamy się z nim zadawać. – oznajmił, jakby chciał mnie pocieszyć, ale w jego ustach zabrzmiało to śmiesznie groteskowo. – Zaufaj mi, wiem, co mówię.

Jego twarz naprawdę mówiła mi, że on wiedział, co mówił. W jednej chwili widziałam, że on także miał tajemnice, ale jemu nie miałam tego za złe tak samo jak Aidzie. Nie afiszował się swoją wiedzą w przeciwieństwie do Shauna.

Kilka piw później nawet zaczęliśmy się z tego wszystkiego śmiać, a każde z nas wywaliło chyba wszystkie możliwe brudy ze swojego związku, choć nie było to zbyt etyczne. Naszymi argumentami jednak była zemsta i fakty, że i Ria i Shaun także obgadywali nas przy swoich znajomych. Nie miałam pojęcia, że można było mieć taki kontakt z facetem, ale musiałam przyznać, że odczucie było fantastyczne. Tak samo jak fantastyczne było to, że wcięta zauważyłam, że Tom był naprawdę cholernie przystojny i znacznie dojrzalszy i bardziej męski niż Shaun. Nie, w gruncie rzeczy wolałabym tego nie widzieć.

- Która już godzina? – spytałam, gdy ludzie wokół nas powoli zaczęli się rozchodzić. Tom wyciągnął telefon z kieszeni i nie omieszkał przewrócić ostentacyjnie oczami.

- Trzy nieodebrane połączenia i dwie wiadomości. Też mi co. – już miał chować z powrotem telefon, gdy najwyraźniej przypomniało mu się, po co go w ogóle wyciągnął i rozjaśnił ekran. – No tak, zaraz dwudziesta druga, wypadałoby się zacząć zbierać do domu. – na jego twarzy widziałam, że był niepocieszony, co znowu mnie podbudowało, bo czułam się tak samo beznadziejnie z tego tytułu. Nie chciałam jeszcze stawać z rzeczywistością twarzą w twarz. Nie po tak miłym wieczorze. – Shaun się nawet nie odezwał, co?

Wzruszyłam ramionami.

- Zainteresuje się dopiero, gdy zachce mu się… - urwałam, robiąc głupią minę. – Cóż, pewnie jutro wieczorem. – dokończyłam kulawo, a Tom zachichotał. – Cóż, w takim razie będę musiała zadzwonić po taksówkę… - wymruczałam, chcąc wyciągnąć telefon, ale Tom złapał mnie za przedramię. Spojrzałam na niego pytająco, czując się tak samo nieswojo jak zwykle, gdy jakiś facet mnie dotykał.

- Daj spokój, zadzwonię po Billa i cię odwieziemy.

Skinęłam głową, bo w sumie czemu nie? Mogłam jeszcze chwilę delektować się dobrym kompanem do picia i szczerze powiedziawszy, nie miałabym nic przeciwko temu, by jeszcze się kiedyś spotkać i upić się, rozmawiając o swoich nieudanych związkach. Tom zadzwonił, jak mówił i po odłożeniu telefonu na blat, wpadł w zadumę i zapadła cisza. Patrzyłam na niego i zdawało mi się, że on także nie miał ochoty wracać do domu, by zderzyć się z życiem. Oboje jechaliśmy na tym samym wózku, które zgubiło już jedno koło, a konstrukcja była dawno zardzewiała.

- Wiesz, picie z tobą było prawdziwą przyjemnością. – rzucił nagle, patrząc na mnie przenikliwie, a ja uśmiechnęłam się tak szeroko, że zabolały mnie i usta i policzki. – Shaun naprawdę jest palantem. – stwierdził, a ja zacisnęłam usta w wąską linię, zgadzając się z nim bezsprzecznie.

- Ria również jest idiotką, bo jesteś w porządku, Tom. – odwdzięczyłam mu się szczerym komplementem. Jego oczy zalśniły, gdy ewidentnie ucieszył się na te słowa. W takich momentach jego twarz zdawała się młodnieć i zrozumiałam, że Ria miała wielki wpływ na jego życie. Czy ja wyglądałam tak samo, kiedy byłam przybita?

- Mało kto mi mówi takie rzeczy, dzięki.

- Nie ma za co.

Dosłownie kilka minut później do lokalu wszedł Bill, rozglądając się w poszukiwaniach brata i Tom wstał, nagle górując nad wszystkim i wszystkimi, którzy jeszcze tu siedzieli. Jak to się stało, że wcześniej nie zauważyłam, że był taki wysoki?

- Marina? – spytał zaskoczony Bill, gdy do nas podszedł, a ja wzruszyłam ramionami.

- Przypadek. – odpowiedziałam, na co bliźniacy wymienili między sobą porozumiewawcze spojrzenia. Miałam nadzieję, że to tylko mi się wydawało, bo miałam dość konspiracji na dzisiaj.

- Zaproponowałem naszej koleżance, że ją odwieziemy. – powiedział z pełną galanterią Tom, zabierając brzęczący telefon ze stolika i zdążyłam dostrzec, że na ekranie wyświetlało się imię jego dziewczyny.

- Bardzo uprzejmie z twojej strony, więc chodźmy. – Bill machnął na nas ręką, ale Tom potrząsnął głową.

- Idę zapłacić.

Chwilę później to Tom trzymał kluczyki od samochodu, a Bill poszedł uregulować rachunek, zupełnie ignorując to, że chciałam zapłacić za siebie. Zrobiło mi się głupio, bo nie pamiętałam, kiedy ktoś stawiał mi piwo, albo cokolwiek innego.

Kilka kolejnych minut później gapiłam się jak oniemiała, gdy na podziemnym parkingu pijany Tom razem z Billem wpychali motor - na którego wcześniej prawie wpadłam - na starego Chevroleta Silverado bodajże z lat 80-tych. W świetle lamp błyszczał się, jakby dopiero co wyjechał z salonu i nie wierzyłam oczom, że ktoś taki jak Kaulitz, jeden czy drugi, mógł mieć taki samochód.

I że będę musiała siedzieć obok Toma w kabinie. Naprawdę nie rozumiałam, dlaczego tak peszyła mnie obecność mężczyzn, którzy zupełnie przypadkowo wkraczali w moją przestrzeń osobistą. Fakty przemawiały same za siebie – nie znałam tego człowieka aż tak dobrze, by czuć się zupełnie pewnie pod względem fizycznym. Szczególnie, że był naprawdę przystojny. Do cholery, czemu znowu o tym myślałam?

Droga minęła nam w milczeniu, choć w głowie mi lekko szumiało, co sprawiło, że nieszczególnie zwróciłam na to uwagę. Każde z nas było najwidoczniej zajęte własnym tokiem myślenia i nie miałam nic przeciwko temu. Jedyne, co zagłuszało mój wewnętrzny monolog, to ryk silnika spod maski, który bez problemu mógł udaremnić pójście spać wielu ludziom. Wydawało mi się, że gdy ja również położę spać, warczenie będzie odbijało się od jednej do drugiej ściany i tak bez końca.

Gdy zobaczyłam swój dom w oddali, zrobiło mi się gorzej, co świadomie pokazałam na swojej twarzy. Było mi szkoda przeżywać coś nowego. A może była w tym moja wina? Spojrzałam przelotnie na Kaulitzów, każdy przeżywał co innego, a ja doszłam do zaskakującego wniosku, że to, co się działo między mną, a Shaunem, było wynikiem tego, że bałam się doświadczać nieznanego. Nie, o czym ja mówiłam? Przecież to musiała być miłość podszyta innymi, mniej ważnymi argumentami. Oni natomiast byli… Przestało mnie dziwić to, że Aida tak bardzo była zafascynowana Billem. Czemu oni mieli w sobie taki magnetyzm?

- No i jedna nietrzeźwa klientka podstawiona prosto pod dom. – Bill spojrzał na mnie i uśmiechnął się lekko. Skinęłam głową, nie mogąc wysilić się na sztuczną poprawę humoru. – Przyprowadzić ci samochód? – spytał nagle, porzucając maskę zadowolonego człowieka. – Zapewne jutro będziesz go potrzebować.

Patrzyłam na niego w zaskoczeniu, nie rozumiejąc, skąd ta uprzejmość. Nie miałam pojęcia, czy to wszystko było na pokaz, ale oni podbijali mnie z każdym możliwym zdaniem i trochę to było frustrujące. Wydawało mi się, że przy nich byłam wybrakowana. Gdyby jednak się nad tym dogłębniej zastanowić, ja przy każdym byłam wybrakowana, więc…

- Naprawdę chcesz to zrobić? – upewniłam się, mając głupią nadzieję, że żartował, bym miała świadomość, że oni jednak nie mogli mnie powalić w każdym aspekcie.

- Gdyby nie chciał, to by się nie pytał. – odpowiedział za niego Tom, klepiąc mnie po udzie i przełknęłam głośno ślinę. Do cholery, czemu on ciągle naginał moją przestrzeń osobistą tak niewymuszenie, jak gdyby nic sobie z tego nie robił? Sprawiał, że myślałam o nich w zupełnie innych kategoriach, niż powinnam była, a przecież ja… Ja nic do niego nie miałam, nie czułam pociągu fizycznego. To było głupie.

- Okej. – zgodziłam się, wyciągając z torebki klucze i dokumenty, by podać je Tomowi. – Dziękuję. – dodałam, a oni skinęli równocześnie głowami. Otworzyłam drzwi, by wysiąść i ostatni raz na nich spojrzałam. – Dziękuję za wieczór i za podwózkę.

- Cała przyjemność po naszej stronie. – Tom mrugnął do mnie okiem i poprawił mi na tę jedną chwilę humor. Na tę ostatnią. Wyskoczyłam z pickupa i nie oglądając się więcej, poszłam do domu. Czas powitać stare śmieci.

Nie mogłam zasnąć. Siedziałam przy laptopie, oglądając głupie filmiki na YouTube, zamiast robić coś pożytecznego, lub po prostu pójść spać, by jutro w miarę egzystować. Nie mogłam. Nie, żebym w ogóle próbowała. Nie poszłam do sypialni na dłuższą chwilę, woląc nie przypominać sobie, że sprzedałam rzeczy z szafy, które przyczyniły się do tego, że Derek się pojawił i wszystko się posypało. Piłam kawę po pierwszej w nocy, a Colt 1911, który leżał na stoliku obok laptopa, jasno dawał do zrozumienia, w jakim stanie psychicznym byłam. Wydawało mi się, że zaraz ktoś przyjdzie. Co chwilę nasłuchiwałam, czy ktoś stał pod moimi drzwiami i paranoiczne poczucie, że ktoś będzie chciał mi coś zrobić, było ciężkie do zniesienia. Już dawno nie strzelałam, a jednak wiedziałam, że w samoobronie znów trafiałabym bezbłędnie. Nie chciałam tego znowu przeżywać. Rozstałam się z Derekiem i myślałam, że udało mi się to wszystko porzucić, a… to ponownie się działo. Mogłam nigdy nie pomyśleć o tym, by świętować osiemnastkę w Monarch, gdzie na niego wpadłam. Życie potoczyłoby się inaczej i może nigdy bym dała rady otworzyć Damar’s Place wraz z Mariną, ale pewnie byłabym szczęśliwsza.

A czy poznałabym Billa?

Potrząsnęłam głową. On niczego nie zmieniał. Okazał się być równie… Zły? Nie, nie był zły. Był po prostu niebezpieczny, a ja w końcu chciałam odetchnąć. Chciałabym, żeby ten Colt nie musiał w ogóle być wyciągany na światło dzienne; żeby w ogóle nie był w moim posiadaniu. Chciałabym cofnąć czas, a to była jedyna rzecz, która była naprawdę niemożliwa. Co teraz? Czy teraz miałam się ukrywać, unikać wszystkich? Przestać spotykać się z Billem? Nie chciałam. Gdzieś w tych insynuacjach musiało być drugie dno. Jakakolwiek historia miała zawsze dwie, lub więcej stron, czyż nie?

W mieszkaniu było tak przeraźliwie cicho, że spięłam się, gdy usłyszałam kroki na korytarzu. Szum pracującego laptopa nie umniejszał innych dźwięków i złapałam za Colta, nerwowo go odbezpieczając. Wstałam szybko, przemierzając na palcach odległość do drzwi, trzymając pistolet wzdłuż uda i oparłam się o ścianę, nasłuchując. Ktoś tam stał, tego byłam pewna. Bóg mi świadkiem, jeśli to Derek, nie zawaham się przystawić mu lufy do głowy.

Przełknęłam nagromadzoną ślinę i wstrzymałam oddech, czekając. Serce zabiło mi boleśnie, gdy w końcu rozległo się pukanie. Byle to nie był Derek, albo ktoś z jego ludzi, do cholery. Zagryzłam wargę i przekręciłam zamek. Nacisnęłam klamkę i pchnęłam drzwi, nie ruszając się z miejsca. Szum w głowie przebił szum laptopa i chociaż było ciemno, pojaśniało mi przed oczami z nagłego wzrostu ciśnienia. Niespodziewany gość zrobił krok do przodu, a ja bezceremonialnie wycelowałam Coltem w jego głowę, natychmiast rozumiejąc mój błąd. Złapałam ze świstem powietrze, a Bill odwrócił się w moją stronę, przez co pistolet znalazł się dokładnie pomiędzy jego oczami. Nie wystraszył się w przeciwieństwie do mnie, bo przez chwilę pomyślałam, że mimo mojej broni, on mógłby mnie zabić, gdyby chciał. Dreszcze przebiegły wzdłuż mojego kręgosłupa, gdy zdałam sobie sprawę, że minął miesiąc, a ja chyba w ogóle go nie poznałam.

Staliśmy tak przy otwartych drzwiach, a ja wciąż do niego mierzyłam, jakby był moim wrogiem. Czy naprawdę był? Nie wiedziałam. Zrozumiałam natomiast, że tym sposobem odkryłam przed nim karty, dając mu jasno do zrozumienia, że ja również byłam niebezpieczna, bo tego nauczył mnie Derek. Bo taka była moja przeszłość.

- Czy, zanim mnie zabijesz, wysłuchasz tego, co mam do powiedzenia? – spytał spokojnym głosem, a ja pokiwałam głową, chociaż wydawało mi się, że to było złe. Zgubiłam się. Bill zamknął za sobą drzwi i ruszył do salonu, zupełnie ignorując to, że celowałam do niego z pistoletu. Ile musiało być w nim opanowania, tylko on tak naprawdę wiedział. Opuściłam broń i poszłam za nim, nie mając żadnego wyboru. Gdzieś w klatce piersiowej zakuła mnie myśl, że chciałabym, żeby chociaż mnie pocałował na przywitanie…

~~~~

Tytuł: OneRepublic - Let's hurt tonight

Margo - Mam rozpoczęty tylko kolejny, więc mam nadzieję, że będę wystarczającą inspiracją, by go skończyć i zacząć kolejny, kiedy wiem, co i jak ma iść dalej. Boże, chciałabym to skończyć. I tak, wiem, Marina i do tego jeszcze Tom xD

Asiek - Polecam się na przyszłość! Mi też ich szkoda, ale kto wie, jak to się dalej potoczy. Na szczęście dzięki Shelterowi nie wiadomo, czy będzie happy end, czy też nie, o xD

Ana - Witam cię w moich skromnych progach! Cieszę się, że podoba ci się treść tego i owego, co tu dziergam i mam nadzieję, że zatrzymam cię tu na dłużej xD Tak, tak, wyjaśni się tu wszystko i jeszcze więcej :D

19. Welcome To Karl Strauss Brewing Company!

Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić, gdy on tak stał i patrzył na mnie, nie mówiąc ani słowa. Chciałam się rozpłakać i czułam, jak oczy piekły mnie coraz bardziej, więc ścisnęłam palce w pięści, by się pohamować. Miałam milion myśli na sekundę i byłam tak bardzo zesztywniała, że nawet kręgosłup prosił mnie o chwilę wytchnienia. Chciałam uderzyć go w twarz i kazać mu wypieprzać z mojego życia, ale nie umiałam tego zrobić. Zrobiłam to tylko raz i kosztowało mnie to tak wiele zdrowia psychicznego, że nie chciałam tego powtarzać. Dlaczego nie umiałam go skrzywdzić, tak jak on skrzywdził mnie? Na jego ustach wykwitł pewny siebie uśmiech i wiedziałam, że przegrałam z nim bitwę, do której mnie zmusił. Widział, jak bardzo wciąż byłam złamana pod jego spojrzeniem i, że chociaż nie chciałam go tutaj, część mnie pragnęła, by jednak pozostał i coś mi powiedział. Chociażby to, co tutaj robił po takim czasie. Dlaczego…?

Och, cholera.

- To ty je kupiłeś. – wychrypiałam, zdobywając się na odwagę, by się z nim skonfrontować. Rozpoczęłam lawirowanie pomiędzy byciem wściekłym, a zrozpaczonym i na zmianę chciało mi się płakać i go uderzać.

- Dlaczego wystawiłaś je na sprzedaż? – zapytał łagodnie i zacisnęłam powieki, czując powracające emocje z przeszłości. On zawsze był tak cholernie opanowany i łagodny nawet wtedy, gdy był przepełniony agresją. Oddychałam płytko i zdawało mi się ciągle, że brakowało mi powietrza. Zimny pot przebiegał przez moje plecy, sprawiając, że dygotałam coraz bardziej. – Nie pozbyłaś się samochodu. Ani biżuterii. Ani Colta. – przypomniał mi i zagryzłam wargę, zbliżając się do kulminacyjnego momentu wybuchu emocjonalnego. Nie mogłam się przed nim rozpłakać. Wolałabym rzucać w niego przedmiotami niż to. Aida, zbierz się w sobie, do cholery. To ty go zaatakuj. – Nie sprzedałaś też tego. – zauważył, a gdy podniosłam na niego wzrok, zobaczyłam, jak wskazuje palcem na sufit, insynuując mi najgorsze.

- Damar’s Place nie jest twój. – wycedziłam, czując, że paznokcie zaczęły mi się wbijać w wewnętrzną część dłoni. – A każda rzecz, którą mi podarowałeś, tak samo przestała być twoja po tym, jak mi ją sprezentowałeś. Czemu kupiłeś te szmaty ode mnie? – chciałam, żeby już zniknął z mojego życia, bo nie mogłam znieść jego widoku. Wciąż był cholernie przystojny, a jego charyzma wciąż działa cuda. Mogłabym tak łatwo ulec…

- Teraz są dla ciebie szmatami?

- Po tym, jak mnie potraktowałeś… - żachnęłam się i skrzyżowałam ręce na piersiach. Uśmiech Dereka poszerzył się na ten widok i nie wiedziałam, dlaczego wciąż postępowałam zgodnie z jego oczekiwaniami. W tym jednym momencie wiedziałam, czego ode mnie chciał, ale nie rozumiałam, dlaczego tak było. – Nie będę grać w te gierki, Derek. – potrząsnęłam głową i wyłączyłam palniki, by nie spalić jedzenia. – Nie będę się z niczego tłumaczyć.

Derek oparł się rękoma po drugiej stronie kuchenki, znów obserwując mnie, by stworzyć nowy plan ataku i nagle poczułam się zmęczona. Cały nastrój z dnia wczorajszego wyparował, jak ręką odjął. Dlaczego on mi to robił?

- Tęskniłem za tobą. – powiedział nagle, a mi zrobiło się anormalnie gorąco. Serce, które udało mi się przełknąć z powrotem do klatki, wróciło do gardła, aż zakrztusiłam się śliną. – Aida, tęskniłem za tobą. – powtórzył, dając mi dobitnie znać, że wcale mi się nie przesłyszało. Ciśnienie w głowie sprawiało, że chciałam zasłonić sobie uszy. On nie mógł mi tego powiedzieć, nie po tym wszystkim!...

Patrzyłam na niego i wiedziałam, że mnie miał. Nie dawałam sobie rady z tym, że kochałam go kiedyś tak mocno, a on tu tak po prostu stał i mówił do mnie takie rzeczy. Chciałam umrzeć, zanim zrobię coś głupiego.

- Nie możesz mi tego mówić. – wydukałam, mając tak spazmatyczny oddech, jakbym płakała bez uronienia ani jednej łzy. Nie wierzyłam, do jakiego stanu mnie doprowadził. – Nie po tym, jak zdradziłeś mnie z jakąś dziwką, jakby cały ten czas, gdy byliśmy razem, nic dla ciebie nie znaczył!... – odsunęłam się o krok, gdy pochylił się w moją stronę. – Czego, do cholery, chcesz?

- Zmieniłaś się.

- Przynajmniej to jest twoją zasługą. – odparowałam. – Dlaczego każesz twoim ludziom mnie śledzić?

- Chcę, byś była bezpieczna. – odpowiedział wciąż z tym samym boskim spokojem, jakby moje słowa go zupełnie nie ruszały. Nie wiedziałam, jak z nim rozmawiać, bym była górą. Wolałabym, żeby Marina tu weszła, chociaż pewnie nawet we dwójkę byśmy sobie nie poradziły.

- Jestem bezpieczna.

- Mylisz się.

Znowu zbił mnie z pantałyku. Jeśli nie postawię sprawy jasno, on wiecznie będzie rzucał zagadki, bo był w tym pieprzonym specjalistą. Nigdy nie sądziłam, że obróci to przeciw mnie i złościło mnie to jeszcze bardziej. Stosował te chore sztuczki wobec mnie, kobiety, którą chciał prosić o rękę!

- Czego chcesz? – zapytałam ponownie, ignorując jego insynuacje. Wiedziałam, że chciał mi pokazać, że bez niego sobie nie radziłam, ale niech go szlag, było już dobrze! – Przeszkadzasz mi w pracy.

Derek przechylił głowę, kolejny raz ustalając sam ze sobą, jaki uczynić ruch. Drgnęłam gwałtownie, gdy odbił się od kuchenki i zachłysnęłam się powietrzem, gdy w mgnieniu oka stanął przy mnie, łapiąc mnie za nadgarstek. Znów przestałam panować nad oddychaniem, gdy jego palce przesunęły po mojej skórze, jak gdyby to było zupełnie naturalne.

- Chcę zasłużyć na rozgrzeszenie. – wymruczał, pochylając się nade mną. Nie mogłam, Boże, nie mogłam się odsunąć, choć niewiele było rzeczy, których pragnęłam tak bardzo.

- Nigdy nie oczekiwałeś jakichkolwiek rozgrzeszeń. – wydyszałam, przełykając głośno ślinę.

- Tym właśnie się różniłaś, Aida. Wciąż się różnisz.

Znów mnie miał. Brakowało mi sił, by toczyć kolejną walkę.

- Derek, proszę… To, co mówisz, nie ma sensu…

- Po prostu daj mi jeszcze jedną szansę, by naprawić mój błąd.

Wirowało mi przed oczami, nie rozumiejąc, dlaczego w ogóle zastanawiałam się nad tym, co mi właśnie powiedział. Przecież to było najgorsza rzecz, jaką mogłabym kiedykolwiek sobie zrobić, czyż nie? Nie chciałam znowu pakować się w to świństwo. Nie chciałam być tą dystyngowaną Aidą, która żyje dla niego, nie dla siebie. Dlaczego więc kontemplowałam tę kwestię?

Szarpnęłam się, by wyrwać się z jego dłoni, gdy drzwi znowu się uchyliły i zrobiło mi się słabo, gdy zobaczyłam w nich Billa. Tak skrajnie odwrotnego do Dereka. Dokładnie w tym momencie przypomniało mi się, że istniał i przynosił mi szczęście, a ja śmiałam zastanawiać się, czy propozycja Dereka była warta wzięcia pod uwagę na poważnie. Boże, co się ze mną działo?

- O, proszę. Przypadek? – Derek nie odsunął się ani o milimetr. Chciałam go odepchnąć, ale nawet nie drgnęłam. Nadmiar nerwów sprawił, że było mi cholernie niedobrze. Dlaczego to działo się właśnie teraz, kiedy miałam klientów do obsłużenia? Dlaczego to w ogóle się działo?

- Collins. – rzucił sucho Bill, powoli krocząc w naszą stronę.

- Kaulitz. – Derek skinął głową, ale nie mogłam odczytać jego mimiki, wciąż patrząc na Billa. Świadomość, że się znali, uderzyła we mnie z taką mocą, że wydawało mi się, że zaraz zemdleję i upadnę na zimną podłogę. Co, do cholery…?

- Dawno się nie widzieliśmy, ale niestety nie mogę powiedzieć, że miło cię widzieć. – słyszałam w jego głosie, że sarkazm wylewał się z jego ust hektolitrami. Nie wiedziałam, co zrobić. Nie chciałam, żeby się konfrontowali. Derek nie był kolejnym miłym gościem, który sprzeda ci świeże bułeczki w piekarni. On sprzeda ci coś znacznie gorszego. Nie chciałam, żeby się zbliżał na kilometr do Billa, ale oni przecież… Oni się znali…

- Widzę, że nie dałeś rady szpiegować z daleka i musiałeś sprawdzić osobiście, co się dzieje, co? – prychnął, stając dokładnie w tym samym miejscu, co Derek stał przed chwilą. Dusiłam się. Byłam w imadle. Potrzebowałam pomocy.

- Cóż, uznałem, że wypadałoby poinformować Aidę, w jakim położeniu niechcący się znalazła. – rzucił zdawkowo Derek i znów zaczęłam dygotać od zimnych potów. – Ledwo zniknąłem z horyzontu, a ty już tutaj. Czemu mnie to nie dziwi?

Zauważyłam, że policzki Billa zaróżowiły się i nie wiedziałam, czy to był wynik złości czy zażenowania. Ja natomiast już dawno przestałam rozumieć, co tutaj się wydarzyło.

- Koniecznie musisz poruszyć każdy temat, byle nie powiedzieć, co tak naprawdę tutaj robisz? – Bill parsknął śmiechem i pomyślałam, że był odważny, że mówił do Dereka w taki sposób. Co ich właściwie łączyło? – Może powinieneś zainteresować się swoją kobietą, która w akcie desperacji zniszczyła mi samochód, co? Chcesz zacząć wyciągać każde brudy?
„Czy dowiedziałeś się, co to była za dziewczyna?”

„Owszem, ale raczej wolałabyś nie wiedzieć, kto to był.”

O mój Boże.

Derek roześmiał się i wiedziałam, że właśnie przygotowywał się do mocnego natarcia. Kto jak kto, ale on znał brudy wszystkich ludzi, a to było już ponad mnie. Nie zamierzałam tego wysłuchiwać.

- Ach, brudy? Tak teraz będziemy rozmawiać, panie Kaulitz? Już zdążyłeś zapomnieć, co dla ciebie zrobiłem? A może chciałbyś…

- Zamknij się. – wycedziłam lodowatym głosem. Byłam tak bliska eksplozji, że chyba ledwo balansowałam nad krawędzią i czułam, że zaraz spadnę. – Wynoś się stąd. Po tym wszystkim, co ty zrobiłeś, nie nikt inny, jesteś ostatnią osobą, którą chciałabym kiedykolwiek zobaczyć. – starałam się być cicho, by klienci niczego nie słyszeli, ale nie mogłam powstrzymać coraz bardziej podniesionego głosu. – Wynoś się, rozumiesz? Wynoś się!

Derek odwrócił się na pięcie w moją stronę, a na jego twarzy widniało zaskoczenie, którego nie starał się zamaskować. Byłam tak wściekła, że nie potrafiłam się nawet ucieszyć z wygranej bitwy.

- Chyba nie sądzisz, że tym razem odpuszczę?

- Właśnie tak uważam.

- W takim razie jednak tak dobrze mnie nie znasz. – stwierdził sucho, po czym tak po prostu ruszył w stronę wyjścia. Zatrzymał się jednak obok Billa, plecami do mnie i prychnął. – Ostrzegam cię, Kaulitz, tym razem też dopnę swego.

- To nie jest gra, Collins.

- Nie, już nie. – zakończył i tak po prostu wyszedł, zostawiając nas samych.

Chciałam płakać. Bóg mi świadkiem, że Derek odebrał mi wszystkie siły witalne. Chciałam sobie ulżyć i się rozpłakać, ale nagle przypomniało mi się wszystko, co on powiedział na temat Billa i poderwałam głowę, by na niego spojrzeć. On wiedział. On wiedział wszystko.

- Aida… - zaczął, robiąc krok w moją stronę, ale ja wyciągnęłam rękę, każąc mu się zatrzymać, co on natychmiast uczynił.

- Wiedziałeś.

Bill potrząsnął głową, ale ja już wszystko zrozumiałam.

- Daj mi to wytłumaczyć, zanim…

- Jesteś jednym z nich, mam rację? – przerwałam mu łamiącym się głosem. Gdy przetarł twarz rękoma, wydawało mi się, że było to bardziej wymowne, niż jakakolwiek odpowiedź. Zaśmiałam się histerycznie.

- Bill, chciałabym, abyś opuścił to miejsce. – powiedziałam niemal piskliwym głosem. Serce znowu uniemożliwiło mi swobodne oddychanie i oczy paliły mnie żywcem, bym mogła się rozpłakać.

- Aida, nie rób tego w taki…

- Proszę cię.

To wszystko było dla mnie za dużą dawką informacji, których nie chciałam teraz przyswajać. Nie mogłabym słuchać tego, co miał do powiedzenia, nie w tym momencie. Jedyne, na czym mi zależało, to pięć minut z samą sobą, bym mogła wrócić do pracy i nie stracić klientów. To wszystko.

Bill zagryzł wargę i skinął głową, akceptując moją prośbę. Odwrócił się i bez słowa wyszedł z kuchni, zostawiając mnie samą. Chciałam, żeby wrócił i mnie przytulił. Nie byłam jednak już pewna, czy mogłam mu ufać na tyle, by się przed nim tak odkrywać.

Rozpłakałam się.

Nie mogłam uwierzyć, że on naprawdę się tutaj pojawił. Patrzyłam na jego plecy, gdy opuszczał lokal, nie patrząc na mnie, jakbym była manekinem i zniknął tak szybko, jak się pojawił. Klienci czekali, widziałam to, ale jak ja mogłam teraz tam wejść? Poinformowałam ich, że za dłuższy czas oczekiwania dostaną rabat. Udobruchałam ich wystarczająco, by podarowali Aidzie jeszcze kilka kolejnych minut rozmowy, ale zanim wróciłam do lady, Bill wychodził już z kuchni. Boże, to musiało być straszne, że on tam wszedł, gdy w środku znajdował się były Aidy. Spojrzał na mnie wyraźnie podenerwowany i wiedziałam, że dzisiejszy dzień był już spieprzony do granic możliwości. A przynajmniej taką miałam nadzieję, że gorzej nie będzie.

- Mogę cię o coś prosić? – spytał, ściszając głos, by nikt nie usłyszał poza nami. Skinęłam głową, mając głupie poczucie, że Bill chociaż zauważył, że istniałam. Cóż, Derek zawsze był specyficzny.

- Pewnie, nie ma problemu. – uśmiechnęłam się do niego pokrzepiająco, bo zdawało mi się, że tego potrzebował. Chciałam go wypytać, co się tam stało, ale w ostatniej chwili się powstrzymałam. Czemu on stwarzał wrażenie, że był dobry, kiedy Derek ewidentnie wyglądał na tego złego?

- Mogłabyś odwieźć Aidę po pracy do domu? Jest w naprawdę fatalnym stanie, też przeze mnie, więc… Nie chciałbym, żeby coś jej się stało na drodze.

Coś przekoziołkowało mi w żołądku na widok zatroskania na jego twarzy. Na nim całym widziałam, jak bardzo mu zależało na mojej przyjaciółce i czułam się wręcz zobligowana, by jej pomóc dla niego.

- Jasne, zrobię co trzeba. – zgodziłam się, a on uśmiechnął się słabo. Już widziałam, że się odwracał, by odejść, ale w ostatnim momencie złapałam go za rękę – Ale naprawisz to, prawda?

- Słucham? – zmarszczył czoło, patrząc to w moje oczy, to na moją dłoń, którą go trzymałam. Nie puściłam.

- Nie odpuszczaj. Obiecaj.

Bill skinął głową, rozchmurzając się.

- Obiecuję.

- Dobrze. – puściłam jego dłoń, a on, pożegnawszy się, opuścił lokal.

Stałam tak przez chwilę, zastanawiając się, co miałam ze sobą teraz zrobić, gdy już cała sytuacja rozeszła się po kościach. Nie wiedziałam. Chciałam pójść do Aidy, ale nie mogłam zostawić lokalu bez jakiegokolwiek nadzoru. Słyszałam wcześniej jej podniesiony głos i widziałam po minie Billa, że sytuacja tam była naprawdę zła. Westchnęłam rozdzierająco i, rzucając okiem na klientów, uchyliłam drzwi do kuchni, by sprawdzić, co się działo. Serce skurczyło mi się, gdy dostrzegłam płaczącą Aidę, która uparcie smażyła naleśniki, jakby wszystko było w porządku. Pomimo swojego własnego bólu, zrobiło mi się cholernie przykro na ten widok.

- Aida? – rzuciłam ściszonym głosem, ale ona tylko machnęła ręką. – Porozmawiamy na przerwie?

Skinęła tylko głową, wciąż zalewając się łzami. Stałam tam chwilę, patrząc na nią, ale nie mogłam nic zrobić, mając zbyt dużą ilość klientów na sali.

- Wiesz coś na temat tego, że Derek u nas dzisiaj był? – spytałam, nie mogąc się powstrzymać przed jawną inwigilacją, choć wydawało mi się, że skończy się to kolejną kłótnią. Koniec końców wciąż kłóciliśmy się o jakieś bzdury.

Przyjechałam do Monterey Park, by spotkać się z Shaunem w jego domu, choć musiałam przyznać, że po dzisiejszych sensacjach w ogóle nie miałam na to ochoty. Siedziałam jednak w salonie na białej skórzanej kanapie, trzymając w ręku kubek z kawą i wciąż czułam potrzebę, by wstać i wyjść. Bałam się sprzeczki, ale jednocześnie byłam już tak zmęczona, że nie chciałam się przed nią powstrzymywać. Shaun, ubrany w czarną koszulkę i ciemne spodnie, jak to z reguły u niego bywało, siedział naprzeciw mnie, opierając się bokiem o oparcie, wydymając usta.

- Był u was? – zmrużył oczy i wiedziałam, że kłamał. Znałam go wystarczająco długo, by wiedzieć, kiedy mówił prawdę, a kiedy nie. Zemdliło mnie. – Nic o tym nie wiem.

- Tak, był i zrobił wielkie zamieszanie. Jak to Derek. – zauważyłam cierpko. Po tym, jak odwiozłam Aidę do domu na życzenie Billa i upewniłam się, że w miarę się trzymała, miałam ochotę odnaleźć Dereka i rozerwać go na strzępy. To, że Bill był współwinny jej samopoczucia, nie zmieniało tego, że też zatroszczył się o nią i napisał do mnie, by dowiedzieć się, czy było okej. Nie, nie było, tyle wiedziałam. Aida ukrywała przede mną prawdziwy powód jej roztrzęsienia i chociaż akceptowałam to, że nie mówiła mi wszystkiego, tym razem chciałam wiedzieć.

- Proszę cię, założę się, że to Kaulitz był prowodyrem. – Shaun wykrzywił usta sarkastycznie i odstawił kubek na szklany blat. – Nie sądzisz, że powinnaś trzymać się od tego z daleka?

Zmarszczyłam czoło, nie rozumiejąc.

- Co ty mi sugerujesz?

- Od momentu, kiedy zaczęłyście się zadawać z Kaulitzami, uważacie, że są lepsi od każdego, kogo znacie od dłuższego czasu. – pochylił się nade mną i już wiedziałam, że ta konwersacja skończy się „nieoczekiwaną” kłótnią. Jego oczy błyszczały od nagle nagromadzonych emocji. Czemu nie potrafił przekuć ich w coś innego? Czemu ostatnio wciąż się wściekał? – Nie sądzisz, że może masz klapki na oczach?

- Shaun, przyjaźnisz się z nimi. Chyba masz ku temu jakiś powód?

- Owszem.

Boże, miałam na myśli, że ich lubił, ale gdy tak na niego patrzyłam… Ironiczny uśmieszek był nazbyt wymowny.

- Dlaczego? – spytałam po prostu, nie wiedząc, dlaczego przyszło mi do głowy, że to miało coś wspólnego z Derekiem. Odechciało mi się kawy. Odstawiłam kubek na stolik.

- Nie powinnaś się wtrącać, Marina.

- Może właśnie jest na odwrót, co? – poprawiłam się na kanapie, czując, jak z nerwów zaczął mi sztywnieć kręgosłup. – O co tu chodzi, do cholery? Najpierw mi sugerujesz, że zdradzam cię z Tomem, a teraz nagle mi próbujesz wmówić, że nie przyjaźnisz się z nimi dla samej przyjaźni? Co jest z tobą? – wywaliłam gorzko. – Co to za wielkie tajemnice?

Shaun potrząsnął głową, parskając suchym śmiechem.

- Skończ z tym przesłuchaniem. Nikt ci nie broni żyć dalej w niewiedzy.

- Nie będziesz tak ze mną rozmawiać. – rzuciłam lodowato. – Mam dość tego, że wiecznie mamy wojny o rzeczy, które powinny być jasne i klarowne. – wyprostowałam się jak struna, a on uniósł brew w zaskoczeniu. – O co ci chodzi, co? Ja mam klapki na oczach? A co z tobą?

- Sugerujesz mi coś?

Miałam dość. Ciśnienie skoczyło mi tak gwałtownie, że zrobiło mi się gorąco.

- Powiedz mi, skąd masz pieniądze na wynajem tego domu, skoro pracujesz dorywczo, co?

Pytanie zawisło między nami w gęstej sieci niedomówień. Nie umiałam się z nim dogadać, bo on po prostu omijał prawdę szerokim łukiem. Nie wiedziałam już, co miałam powiedzieć, żeby dojść do czegokolwiek, co by mnie uspokoiło. Kim był Derek w tym wszystkim? Byłam zmęczona tym, że każdy raczył mnie jakąś gównianą historyjką, albo ciszą, jakby to miało cokolwiek rozwiązać. Nie rozwiązywało to niczego. Nie byłam głupia i chociaż Aida mnie tak nie traktowała, Shaun właśnie to we mnie widział. Idiotkę.

- Jestem urodzony pod szczęśliwą gwiazdą, a co?

Roześmiałam się z niedowierzania, że naprawdę mi to powiedział.

- A może to Derek cię utrzymuje, bo sam sobie nie radzisz?

- W przeciwieństwie do ciebie, ja mam się fantastycznie.

Koniec. Wstałam raptownie, mając ochotę strzelić mu w twarz. Nie zniżę się do tego.

- Wiesz co? Gdybyś miał odrobinę samokrytyki, zauważyłbyś, że Derek zrobił z ciebie najpierw dzieciaka, a teraz jeszcze i cipę, która bez niego w życiu zdechnie gdzieś w rowie.

- Widzisz, a zanim Kaulitzowie wam nie zryli bań, miałaś o mnie zupełnie inne mniemanie i wlazłaś mi do łóżka pierwszego dnia, gdy tylko mnie zobaczyłaś.

Wciąż ci pieprzeni Kaulitzowie.

- Dziękuję za uprzejmość. Sama się odprowadzę. – wyrecytowałam i  wypadłam z jego domu, w locie łapiąc torebkę i klucze od samochodu. Szumiało mi w uszach, niemal piszczało, gdy odpalałam Cruze’a, chcąc się jak najszybciej wydostać z podjazdu. Nie wierzyłam, że znowu mnie zniszczył w taki sposób. Co ja w nim widziałam? Czy on zawsze się tak zachowywał, tylko dopiero po takim czasie przerwy to zauważyłam? Chciałam porozmawiać o tym z Aidą, ale gdy tylko ruszyłam w drogę powrotną do domu, przypomniało mi się, że ona nie była w stanie mnie dzisiaj wysłuchać. Zmieniłam więc zupełnie kierunek, jadąc na międzystanową dziesiątkę, by pokręcić się bez celu po Downtown.

Owszem, byłam głupia, ale moja głupota objawiała się miłością. To jednak nie przeszkadzało mi myśleć, że wszystko się psuło, a każda tajemnica zaczynała się ujawniać. Szanowałam to, że Aida chciała trzymać informacje z daleka ode mnie i nie miałam jej tego za złe, bo widziałam, że robiła to z jakiegoś powodu dla mojego dobra. Shaun jednak… Shaun to wykorzystywał po to, by mnie zgnoić. Teraz, zamiast przebywać w jego towarzystwie, wciąż szybko wycierałam łzy, by nie zasłaniały mi drogi. Był tak cholerną świnią, że nie ogarniałam tego rozumem. Miłość nie była dobra, albo po prostu nigdy innej nie poznałam. Czy było mi to w ogóle dane?

Skręciłam na kolejną autostradę, nie mogąc przestać się stresować. Miałam już tego dość. Nie dość, że w pracy nie było łatwo, to w czasie wolnym było już jeszcze gorzej. A jeśli się z nim rozstanę i znajdziemy dodatkowego pracownika, ja zwariuję w domu. Bolało mnie całe ciało. Nie chciałam nawet myśleć o tym, że znów miałabym przechodzić rozstanie. Tym razem chyba się już z tego nie podniosę…

Pociągnęłam nosem, ścierając zamaszyście łzy spod oczu i nagle nacisnęłam z impetem hamulce, gdy na przejściu na pieszych pojawiła mi się jakaś kobieta, niepewnie stąpająca i w głowie pojawił mi się głupi pomysł. Rozejrzałam się wokół, zastanawiając się, gdzie ona zdążyła się tak upić i uśmiechnęłam się szeroko, widząc na witrynie z prawej strony napis „Karl Strauss Brewing Company”. Piwo!

Pokręciłam się chwilę, poszukując miejsca, gdzie mogłabym się zatrzymać, aż w końcu dostrzegłam, że było ono dokładnie naprzeciw wejścia do lokalu. Zjechałam więc na podziemny parking i ustawiłam się blisko wyjścia, choć nie byłam pewna, czy skończę na jednym piwie i uda mi się wrócić do domu samochodem, czy jednak będę musiała złapać taksówkę.

- Cholera jasna!... – wykrztusiłam, gdy o mały włos wpadłabym na jakiś gówniany motor, którego wcześniej nawet nie dostrzegłam i szybkim krokiem ruszyłam, by chyba jednak się upić.

W pubie było gwarno, ale kierownik szybko znalazł mi wolny stolik, patrząc na mnie porozumiewawczo. Tak, ryczałam i co z tego? Każdemu zdarzał się gorszy dzień, tylko ja miałam gorsze ponad dwa tygodnie, a co? Byłam w stanie histeryczno-agresywnym i miałam zamiar zabić to piwem, bo nie miałam ochoty na mocniejszy alkohol. Najwyżej będę więcej sikać, niż pić.

Zamówiłam sobie piwo z serii Pink Boots, jeśli mogłam to tak ująć, jakieś cytrusowe Society Gose. Patrzyłam tępo na puste krzesło przed sobą i miałam nadzieję, że nikt nieproszony się do mnie nie dosiądzie, bo naprawdę chciałam być sama, jeśli Aida nie była mi w stanie pomóc. Nawet nie poszłam sprawdzić w toalecie, jak wyglądałam, miałam to gdzieś. Zapewne przypominałam psychopatycznego clowna, ale tu i tak mnie nikt nie znał… Dostałam swoje piwo w pokalu. Chociaż nie piłam go zbyt często, ktoś mi kiedyś powiedział, że pokal to nie jest ta prawie prostokątna, wysoka szklanka, nie. Pokal wyglądał prawie jak kieliszek do wina, tylko objętość była dużo większa. Więc tak, dostałam pokal piwa. Nawet nie miałam ochoty na żadne przekąski, na co namawiała mnie kelnerka, która mnie obsługiwała. Ona też wyglądała, jakby mnie rozumiała, a ja wcale tego nie potrzebowałam. Chciałam tylko topić smutki w żółtym alkoholowym napoju, jak gdyby nigdy nic. Zlizałam piankę z brzegu szkła i postanowiłam skupić się na buzujących bąbelkach, które unosiły się ku górze z dna pokala.

- Nie przeszkadzam. – usłyszałam niespodziewanie i poderwałam głowę, by dostrzec męską rękę stawiającą szklankę z ciemnym piwem. Wytatuowany ster… Och. Spojrzałam wyżej, by skonfrontować się z ponurą twarzą Toma Kaulitza, który nie pytając mnie o nic, zajął puste krzesło przede mną.

Przypadki…

~~~~

Tak! Mam rozdział i co więcej, mogę powiedzieć, że mam też kolejny i zaczęłam też nawet dwudziensty! Ha! I co wy na to?! xD

18. Love Don't Cost A Thing.

Było ledwo kilka minut po piątej i na dworze wciąż było ciemno, gdy ja obudziłam się przed budzikiem, jakby to było perfekcyjnie normalne. Cóż, nie było. Nie musiałam przekręcać się na bok, by sprawdzić, czy ktoś naprawdę obok mnie leżał, bo ręka Billa swobodnie obejmowała mnie w pasie, nie puszczając mnie chyba przez resztę nocy, którą tu spędziliśmy. Uśmiechnęłam się lekko pod nosem i sięgnęłam po telefon, by wyłączyć budzik. Nie chciałam go budzić, choć nawet nie miałam pojęcia, jak twardy miał sen. Zaryzykowałam, unosząc jego rękę, zaskakująco ciężką, gdy była niewładna i wyślizgnęłam się spod kołdry, zupełnie zapominając, że byłam naga. Zerknęłam, by sprawdzić, czy się obudził, ale nie, nawet się nie poruszył. Nie miałam zbyt wiele czasu, nie wiedziałam, kiedy go już zrywać z łóżka i… Trudno.

Chwyciłam swoją koszulkę nocną i powędrowałam do łazienki, by wziąć szybki prysznic i jako tako doprowadzić się do ładu. Nie miałam ochoty się malować i już nawet nie pamiętałam, kiedy czułam, że mogłam przed kimś pokazać swoje prawdziwe oblicze.

Wyszłam z łazienki i po omacku dotarłam do aneksu kuchennego, zapalając tam światło. Drzwi od sypialni były przymknięte i byłam pewna, że nowy lokator wciąż tam spał nieświadomy, że coś się obok niego działo. Podobało mi się to. Nigdy jeszcze mi się nie zdarzyło, żebym wstawała przed kimś, by stworzyć śniadanie i to było dla mnie dziwnie intymne. Zamierzałam podzielić się z Billem moją codziennością i miałam nadzieję, że to doceni.

Wstawiłam kawę i otworzyłam lodówkę, zupełnie zapominając, że nie miałam tam niczego twórczego. No trudno. Wyciągnęłam jajka, kilka plastrów boczku i pieczarki. Niezdrowe jedzenie to piękny sposób na rozpoczęcie dnia, czyż nie?

Minęło kilka minut, a ja na szybko smażyłam składniki, przygotowując w międzyczasie kawę i tosty. Czułam niewygodną presję związaną z czasem, a gdzieś wewnątrz czaiła się potrzeba zjedzenia tego śniadania w spokoju, by móc się cieszyć z obecności Billa. Byłam wciąż zmęczona, co było kontradykcyjne z wcześniejszym wstaniem. Kawa w końcu była gotowa i upiłam ją, nie przejmując się tym, że była ciut za gorąca. Miałam nadzieję, że kofeina zabije opadanie powiek. Po tym wszystkim dałabym wiele, by móc wstawać do pracy na ósmą na przykład. Wydawało mi się, że to nie byłoby aż tak rażąco inwazyjne w żywotność organizmu i teraz wcale nie byłabym taka niemrawa. Cóż, po co ja w ogóle nad tym myślałam, skoro i tak niczego to nie zmieniało?

Dziesięć minut później usłyszałam szmery w sypialni i przemknęło mi w myślach, że w zasadzie tutaj w ogóle nie słuchałam muzyki. Było tak przeraźliwie cicho, że każdy nowy dźwięk dochodził do mnie z każdego zakątka mieszkania. Cholera, ono naprawdę mi się podobało, ale było przy tym tak surowe i zimne, że siedziałam tu ze sprzecznymi odczuciami. Z jednej strony chciałam tu być, z drugiej najchętniej w ogóle bym tu nie wracała.

Drzwi się uchyliły i dostrzegłam zaspaną głowę Billa. Ze zmrużonymi oczyma przyglądał się temu, co robiłam, a ja nie mogłam powstrzymać uśmiechu i ukłucia gdzieś w trzewiach. Nigdy bym nie przypuszczała, że po Dereku jeszcze kiedykolwiek będę miała zalążek szczęścia w dłoniach. Ale ono właśnie przecierało zaspaną twarz i szło w moim kierunku, a ja nalewałam mu kawy do kubka. To było niesamowite.

- Z tym trzeba coś zrobić, koniecznie. – wychrypiał, krzywiąc się na światło i w pierwszym odruchu chciałam je zgasić, ale tylko parsknęłam śmiechem, sprawnie przewracając skwierczący bekon na patelni. – Dzień dobry. – dodał i serce eksplodowało mi w piersi, gdy przyciągnął mnie do siebie, składając na moich ustach delikatny pocałunek. To było ważniejsze, niż mogłam przypuszczać. Nawet, kiedy on nie miał zbyt świeżego oddechu po czekoladzie przed snem.

- Nie zgaszę światła, musisz się przyzwyczaić. – mruknęłam, lubując się w tym, że on stał tak blisko i był ode mnie sporo wyższy, dzięki czemu czułam się przy nim mała i chroniona.

- Mówię o wstawaniu o tak nieludzkiej porze. Ja dopiero powinienem iść spać. – potrząsnął głową i sięgnął po kubek z kawą. – To jeszcze nie jest ten moment, kiedy zmieniam swoje nawyki życiowe. Nie wydaliśmy przecież niczego… - westchnął przeciągle, dramatycznie i zatopił w końcu usta w kawie. Wytrzeszczył oczy, a ja roześmiałam się głośno, nie mogąc oprzeć się myśli, że byłoby genialnie, gdybym mogła robić mu takie pobudki. – Mocna! – wydyszał i wzdrygnął się, jakby smak wraz z kofeiną strzeliły go prosto po zaspanej twarzy z obu jej stron. – Ty to zrobiłaś specjalnie, czy tym się raczysz z rana, żeby nie zasnąć?

- Bez niej nie daję sobie rady w ciągu dnia, to jest najlepszy sposób na szybki poranek, uwierz mi. – chwyciłam za swój kubek i stuknęłam go o jego kubek w formie toastu. – Budźmy się!

Bill pokręcił głową, szczerząc się i oparł się o szafki, obserwując, co robiłam. Zerknęłam przelotnie na zegarek i wiedziałam, że już nie było czasu na obijanie się. Odstawiłam kawę i wstawiłam szybko kolejną patelnię na palnik, by zrobić jajka.

- Zawieziesz mnie do szpitala, jak mi mózg od kofeiny wystrzeli?

- Pewnie, mam go po drodze.

Po zjedzeniu śniadania w miarowym tempie, znów uderzyło mnie to, że już wcale nie chciałam jeść tak szybko i nie chciałam zmuszać Billa, by musiał wstawać tak wcześnie, choć przecież to nam się zdarzyło pierwszy raz. Inna sprawa, że gdy patrzyłam na niego, na to, jak bardzo wydawał się być zadowolony, wiedziałam, że nie odpuści i będzie wstawał razem ze mną, gdy będzie u mnie spał. I zdawało mi się, że, gdy raz już zagościł tu na noc, będzie pojawiał się tu częściej.

Nie miałam w zasadzie nic przeciw.

Otworzyłam szafę i zgrzytnęłam zębami, patrząc na szereg ubrań od Dereka. Poczucie niewygody uderzyło mnie z całą swoją możliwą mocą i musiałam coś z tym zrobić. To nie było to, że trzymałam je ku pamięci, ale w oczach Billa przecież właśnie tak to mogło wyglądać. Najlepsze z tego wszystkiego było to, że przecież on nie wiedział, a ja tłumaczyłam się tylko sama przed sobą. Wciąż jednak musiałam coś z tym zrobić, bo nie mogłam znieść myśli, jak bardzo będę się głupio czuła, gdy przez przypadek kiedyś założę coś od Dereka na randkę z Billem.

Człowiek by się zastanawiał, ile tak naprawdę trzeba czasu, by dojrzeć do pewnej decyzji. Tydzień? Dwa? Miesiąc? Rok? Oczywistym miejscem moich największych rozmyślań nad własnym jestestwem była kuchnia Damarsa. Jedyne, co się zmieniło od zeszłego tygodnia to to, że nagle zdawało mi się, że z powrotem posiadałam przyjaciółkę, choć przecież wciąż obie byłyśmy takie nieszczęśliwe. Cóż, moje poranki były piękne, to musiałam przyznać z pełną świadomością. Zmiany nadchodziły małymi kroczkami, ale wydawało mi się, że ja zmierzałam do czegoś dobrego. Co innego chyba Marina. Co ja jednak mogłam jej tak naprawdę powiedzieć? Mogłam jej zaoferować swoją obecność i wsparcie. Nie mogłam jednak za nią podjąć ważnych decyzji.

Tak czy siak, wiedziałam już, że miałam pomysł, jak załatwić nam odrobinę więcej czasu. Zegar tykał, a ja…

- Marina. – rzuciłam w końcu, gdy wydałyśmy ostatnie dania podczas przerwy na lunchu i w końcu to my mogłyśmy odpocząć i coś zjeść. Ja jednak rzuciłam kanapkę w kąt, nie mogąc przestać myśleć o tym, że miałam plan, który chciałam jednak wcielić w życie. Niezależnie od tego, czy wpadł mi do głowy przez Billa i czy robiłam to bardziej dla niego, niż dla siebie. Czy bardziej dla Mariny.

- Co jest? – spytała, wycierając ściereczką kubki na kawę, a ja niemal natychmiast poczułam uciążliwy ból głowy. Nie miałam pojęcia, czemu czułam się tak, jakby ruszenie do przodu nie było naprawdę tym, czego pragnęłam. Przecież mogłam wpaść na to zupełnie wcześniej… Och, do cholery. Dość tego!

- Słuchaj. – podeszłam do niej energicznie i pochyliłam się, by nic z naszej konwersacji nie dotarło do niechcianych uszu. Marina spojrzała na mnie spod uniesionej brwi. – Słuchaj. – powtórzyłam głupio. – Utargi nam wzrosły przez tych Kaulitzów i mamy więcej roboty, sama wiesz. Co, jeśli sprzedałabym te wszystkie ciuchy z mojej szafy i za te pieniądze byśmy znalazły pracownika?

Marina odchyliła głowę, przyglądając mi się bacznie, jakby nie zrozumiała, co jej właśnie powiedziałam.

- Jakie ciuchy?

Nachmurzyłam się, że musiałam powiedzieć to na głos.

- Od Dereka.

- Och.

Nie wiedziałam, co dokładnie miałam o tym myśleć. Gapiłam się na nią, oczekując jakiejś zgody i entuzjazmu, ale ona tylko patrzyła się na mnie równie głupio co ja na nią.

- Marina? Może byś się określiła wobec tego pomysłu? – spytałam lekko podirytowana. – Chyba, że chcesz, żebyśmy się w końcu przepracowały na amen, to nie było tematu.

- Cóż, pomyślałam, że chcesz je sprzedać, bo spotykasz się z Billem, a to prezenty od twojego ex. – mruknęła, drapiąc się po głowie, a ja sama nie miałam pojęcia, jak na to zareagować. Ostatecznie parsknęłam śmiechem, nie wierząc, że, pomimo tych wszystkich cichych dni, ona wciąż znała mnie na wylot. – Oczywiście, że zgadzam się na więcej czasu wolnego, ale to są twoje pieniądze, a ja w takim razie nie miałabym żadnego wkładu finansowego, co nie jest w porządku w stosunku do ciebie. – zauważyła, a ja przewróciłam oczami. – Nie, Aida, to poważna kwestia. – zaoponowała, kręcąc głową, na co cmoknęłam, wzruszając ramionami.

- I tak się tego muszę pozbyć. I – podniosłam palec, uprzedzając Marinę, która już chciała coś powiedzieć. – to nie jest tylko Bill. Muszę pozbyć się rzeczy Dereka, muszę ruszyć dalej. Obie wiemy, że przemawia przez to racjonalizm.

- Duża dziewczynka. – stwierdziła i tym razem obie parsknęłyśmy śmiechem.

Tak więc już zawczasu poinformowałam Billa, że w sobotę po południu będę odrobinę zajęta mieszkaniem i dzięki temu w spokoju mogłam skupić się na wystawianiu na Ebayu wszystkiego, co tylko znalazłam w szafie. Postanowiłam pozbyć się absolutnie wszystkiego, starając się podejść do tematu bez zbędnych emocji, ale w kryzysowym momencie rozpłakałam się rzewnie, siedząc na podłodze wśród ubrań. Zrozumiałam całkowicie, że był to spory kawałek mojej przeszłości i z większością tych pieprzonych kreacji łączyło się wspomnienie, które chyba na zawsze wyryło się w mojej pamięci. Nienawidziłam tego i gdy tak rozmazana przebierałam ubrania, wiedziałam już, że znalazłam kolejny dobry argument, by je sprzedać i pozbyć się ich raz na zawsze.

Złapałam się za głowę, gdy dodawałam ogłoszenie jedno za drugim i dotarło do mnie, że miałam w szafie rzeczy warte więcej niż mój Escalade liczony potrójnie. Zainstalowałam sobie aplikację na telefon, by móc stale kontrolować, co się działo z moimi pięknymi ubraniami i trochę zrobiło mi się żal. Nie, nie mogłam o tym więcej myśleć. To były tylko rzeczy i to na dodatek od faceta, który cię zdradził po tym, jak ci to wszystko kupił. Co wobec tego znaczyły te wszystkie drogie szmaty?

Zdeterminowana, potwierdziłam dodanie ogłoszeń. Klamka zapadła, nie będę się już cofać do wspomnień.

- Ty chyba sobie żartujesz ze mnie! – Marina w niedzielę wpadła z telefonem do mieszkania, jak gdyby coś się paliło, a ja przerwałam jedzenie śniadania, zastygając z kanapką w połowie drogi do ust. Spojrzałam na nią zaskoczona, nie widząc za nią Shauna. Dlaczego w takim razie nie przyszła do mnie z rana, jak to zawsze czyniła, gdy była singielką?

- Jesteś może głodna? – wskazałam jej talerz z panini z kurczakiem. Jak zwykle zrobiłam ciut za dużo, ale nawet się tym nie przejmowałam. Zawsze mogłam sobie ją odgrzać następnego ranka. Co prawda to już nie było to samo, ale brak czasu ewidentnie był motywacją.

- Jestem, ale po tym, jak zobaczyłam twoje ogłoszenia, mam dylemat, czy uda mi się cokolwiek przełknąć! – rzuciła wzburzona, jednak pomimo swoich słów i tak chwyciła kanapkę i usiadła naprzeciw mnie. Mogła wziąć chociaż talerz… - Nie wspomniałaś ani słowem o tym, że posiadasz takie rzeczy!

- Nie widziałaś ich? – spytałam zdziwiona. – Wydawało mi się, że…

- To źle ci się wydawało! Gdybym to wiedziała, po kolei pożyczyłabym je od ciebie wszystkie!

Wybuchłam głośnym śmiechem, gdy typowo babska natura Mariny dała o sobie znać.

- Wybacz, że nie widziałaś ich, kiedy buszowałaś mi w szafie. Wciąż jednak możesz je pożyczać do momentu, aż je sprzedam, a przecież nie wiadomo, czy to się uda.

- Proszę cię, ustaliłaś takie ceny, że będą do ciebie walić drzwiami i oknami.

Cóż, pierwszego dnia nikt nie walił drzwiami i oknami, jak to określiła Marina, ale nie zamierzałam się tym zbytnio przejmować. Miałam przecież czas, by to wszystko ogarnąć na spokojnie, a zresztą wolałabym nawet, żeby ktoś kupił cokolwiek dopiero na weekend, bym nie musiała się spieszyć z wysyłką po pracy.

 Drugiego jednak dnia na przerwie po lunchu wywaliłam oczy na wierzch, gdy przyszły mi wiadomości, że absolutnie każda rzecz, którą wystawiłam, została kupiona. Z kamienną miną powędrowałam do Mariny, by pokazać jej wiadomości i z odrobiną przewrotności pomyślałam, że teraz jej żuchwa powinna była opaść na podłogę jak w Looney Tunes. Nie opadła, ale jej usta stworzyły okrągłe „O”. Cóż, wystarczająca reakcja jak dla mnie.

- Tak po prostu? – wyrzuciła podniesionym głosem, a ja wzruszyłam ramionami, kiwając przy tym głową. – Przecież… Kto jest na tyle popieprzony, by kupować te wszystkie rzeczy za jednym zamachem, skoro to wszystko używane? Skoro jest taki dziany, mógł kupić nowe!

I to było dokładnie to, o czym ja pomyślałam, gdy to tylko zobaczyłam. Przełknęłam niewygodną myśl, która zasiała mi się w głowie  i znowu wzruszyłam ramionami.

- Przynajmniej możemy zacząć szukać nowego pracownika, nie? – uśmiechnęłam się krzywo. Nie wiedziałam, czemu coś mi się w tym nie podobało. Moje konto powiększy się o prawie sześciocyfrową kwotę, a ja śmiałam narzekać? To nie było w moim stylu. Wnętrzności mówiły, że to nie skończy się tak łatwo i właśnie dlatego nie byłam pocieszona.

Kilka godzin później okazało się, że na moje konto bankowe wpłynęły pieniądze co do cholernego grosza i prawie byłam na siebie zła, że miałam obiekcje. Zadzwoniłam do Billa, by spytać się go, czy miał coś z tym wspólnego, ale wtedy mi się przypomniało, że w zasadzie o niczym mu przecież nie wspominałam i naraziłam się przez to na kolejne głupie tłumaczenia. Nie chciałam mu powiedzieć  tym, że to od mojego ex, ale to zrobiłam. Nie podałam mu więc kwoty, za które te ubrania zostały sprzedane, choć z drugiej strony chyba pięć zer nie zrobiłoby na nim większego wrażenia. Nie wiedziałam, czemu zapominałam o tym, że był bogaty. Może to była kwestia tego, że jeździł tym starym Jaguarem, odkąd Range Rover wylądował u blacharza i przestałam go widywać?

Adres mi niczego nie mówił, ale posłusznie spakowałam wszystko w jeden karton, decydując, że wyślę paczkę kurierem. Mogłam się o to zatroszczyć, dostając w zamian taki zastrzyk gotówki. Boże, dzięki temu mogłabym bez problemu zaopatrzyć się w dwójkę pracowników, którzy by nas tak potrzebnie odciążyli. Zawożąc paczkę na miejsce do firmy kurierskiej, miałam natłok myśli o tym, jak mogłabym spożytkować wolny czas. Mogłabym w końcu zatroszczyć się o mieszkanie i jego wystrój. Mogłybyśmy postarać się o lepszą reklamę, by ściągnąć klientów, rozciągnąć ramy czasowe lunchu, gdzie zawsze było więcej klientów i… I może bym uszczupliła własne dochody, by był z tego lepszy zysk dla Damarsa. Walić to, byłam zmęczona.

Nie dowierzając, że wszystko poszło tak sprawnie, jeszcze we wtorek zaczęłyśmy obmyślać plany, do których nawet dołączył się Bill i wspólnie doszliśmy do wniosku, że na początku warto poszukać jednego pracownika, który byłby stale w lokalu, kiedy my z Mariną byśmy były w kuchni na zmianę, a jeśli by to zdało test, zatrudniłoby się kogoś do gotowania. Nie mogłam sobie wyobrazić, że ktoś miałby tam wejść i robić to co my, ale wiedziałam też, że to nie była kwestia kilku dni, ani chyba nawet tygodni, więc odpuściłam sobie wszelkie dylematy.

Bill został u mnie na noc, więc w środę byłam tak pełna entuzjazmu, że ledwo rozpoznawałam sama siebie. W zasadzie minął już miesiąc, jak się znaliśmy i zdałam sobie sprawę, że jeszcze z nikim po Dereku nie spotykałam się tak długo. Było mi naprawdę dobrze i chyba było to po mnie widać. Chciałabym tylko, żeby z Mariną było tak samo i ten potencjalny pracownik, który miał się wkrótce pojawić, nawet nie zdawał sobie sprawy, jakie brzemię na nim już ciążyło. Zależała od niego większa część naszego życia.

Kroiłam więc kurczaka w samozadowoleniu, muzyka płynęła z głośników, a mi przypomniało się, że mogłam przecież sprzedać jeszcze biżuterię. Wprawiło mnie to w jeszcze lepszy nastrój i obiecałam sobie, że zaproszę Billa na kolację, którą przygotuję. Czemu miałabym tego nie zrobić, jeśli on i tak pewnie wprosi się w nocy do mojego łóżka? Boże, byłam tak cholernie zadowolona, że nie mogłam tego pojąć.

Do moich uszu dotarł głos Mariny i uśmiechnęłam się pod nosem, przeczuwając kolejne zamówienie. Nie mogłam tego nie zauważyć, że reklama Billa na jego Instagramie naprawdę zrobiła zamieszanie w tym miejscu i coraz więcej klientów pojawiało się, by wypróbowywać nasze dania. Byłam pewna w prawie stu procentach, że damy radę utrzymywać nowego pracownika, może nawet dwóch i nie wpłynie to szczególnie na nasze standardy życiowe. To było bajeczne.

- Nie możesz tam wchodzić! – usłyszałam i podniosłam głowę, machinalnie poruszając patelnią, by nie przypalić naleśnika. Coś musiało się stać, bo ona nigdy nie podnosiła tak głosu. Może to Shaun?

Dwuskrzydłowe drzwi z rozmachem otworzyły się szeroko, a moje serce cofnęło się do przełyku, gdy do kuchni stanowczo wkroczył wysoki mężczyzna, którego nie mogłam nie rozpoznać. W locie pojęłam, dlaczego Marina podniosła głos, ale zaraz wyleciało mi to z głowy, gdy zlustrowałam ciemną koszulę z podwiniętymi rękawami prawie do łokci. Widziałam na lewym przedramieniu małego kruka. Widziałam umięśniony tors, widziałam szerokie barki. Widziałam czarne włoski pokazujące się znad rozpiętych dwóch guzików koszuli. Widziałam ciemny zarost na opalonej twarzy. Widziałam te usta, które mnie kiedyś hipnotyzowały. Znów to robiły. Patelnia padła z brzdękiem na palnik, a mi zdawało się, że dusiłam się sercem utkwionym w gardle. Nie pojmowałam. Kiedyś łapałam za te ciemne włosy, gdy uprawialiśmy seks, a dzisiaj były potargane przez wiatr. Kiedyś…

Brązowe oczy świdrowały mnie, gdy ich właściciel zatrzymał się po drugiej stronie kuchenki, na której zapomniałam, że przygotowywałam lunch dla dwóch klientów. Te brązowe oczy patrzyły kiedyś z miłością, pasją, troską i pożądaniem. Dziś patrzyły na mnie beznamiętnie, oceniając mnie. Obserwowały reakcję. Serce chciało wyrwać się z gardła, by móc oddać mu się na moich drżących dłoniach. Nie rozumiałam. Szumiało mi w uszach, zagłuszając muzykę, dźwięki wokół. Nie oddychałam, a ból w klatce piersiowej nie mógł otrząsnąć mnie z chorego stanu, który zabił mnie, jak tu teraz stałam. Stanu, które mogło opisać jedno, jedyne słowo.

Derek.

~~~~

Chwała! Dotarłam do momentu, gdy pojawił się my man! Oł jea, jeśli teraz porzucę tego bloga, to już się naprawdę wścieknę na samą siebie, więc lepiej, żeby to nie był słomiany zapał. Chcę tu siedzieć do końca.

Zapraszam tutaj -> Anna Brown

17. Suffocating, choking.

Ubrana w szarą koszulkę Adidasa, ciemne, podwinięte do kostki jeansy Tommy’ego Hilfigera i białe Vansy, stałam przed lustrem, nie wiedząc właściwie, dlaczego czułam się tak potwornie źle. Ciężka kula utkwiła mi w żołądku, przez co nie byłam w stanie przełknąć ani kęsa śniadania i zdawałam sobie sprawę, że kolejna potrawa wyląduje w śmietniku, co czyniło ze mnie osobę aż głupio rozrzutną. Było cholernie wcześnie, był cholerny poniedziałek i kiedy udało mi się uciszyć sumienie w niedzielę, dzisiaj wszystko uderzyło we mnie z podwójną siłą. Wciąż jednak nie rozumiałam, czemu to dotykało mnie aż tak.

Miałam ochotę powiedzieć wszystko, wypytać się o każde szczegóły, ale to by mnie zmusiło do stanięcia twarzą w twarz z przeszłością, a wcale tego nie potrzebowałam do szczęścia. Wciąż jednak musiałam się dowiedzieć, dlaczego Bill zachowywał tak stoicki spokój wobec każdych niesnasek dotyczących mojej… mojego poprzedniego życia. Potrząsnęłam głową, uśmiechając się głupio do swojego odbicia. Nieważne, jak bardzo prawda chciała się wyrwać z mojej krtani i zadźwięczeć w strunach głosowych. Dla własnego dobra musiałam mieć zasznurowane usta. Westchnęłam.

Chwyciłam torebkę, klucze ze stolika i z ciężkim sercem wyszłam z mieszkania, stawiając czoła dzisiejszemu dniu. Musiałam to jakoś ogarnąć, sama dla siebie. Dojść do jakiejś zadowalającej mnie konkluzji, znaleźć złoty środek, gdzie moje sumienie się odezwie, a usta wciąż będą milczeć.

W sklepie ze świeżymi warzywami i owocami nie miałam już żadnej złudnej nadziei, że dzisiejszy dzień będzie chociaż odrobinę w porządku. Marina kręciła się po sklepie, szukając potrzebnych produktów i widziałam na jej twarzy, że miała tragiczny weekend, zresztą, czemu się w ogóle dziwiłam. Dlaczego do niej nie zadzwoniłam i nie spytałam, jak się czuła? Przecież musiało być fatalnie, a ja… W mgnieniu oka zrozumiałam, skąd te cholerne wyrzuty sumienia, które skutecznie zabiłam, uprawiając seks. Chciałam ją o coś zapytać, ale z moich ust nie wypadło żadne zdanie. Poza krótkim przywitaniem się, nie rozmawiałyśmy i, niech to szlag, wszystko było moją winą. Ja przyprowadziłam Shauna i czy, do cholery, to nie było moje egoistyczne podejście do jej życia osobistego? Powinnam była wiedzieć, że nie istniała nigdy druga szansa. Przecież to znałam, więc czemu tak wykorzystałam jej miłość do Shauna, żeby ją nią skrzywdzić? Boże, byłam fatalną przyjaciółką. O ile w ogóle jeszcze nią byłam. Wydawało mi się, że Marina była bliska nienawiści do mnie, a może to wciąż wyrzuty sumienia dawały o sobie znać…

Chciało mi się płakać. Nieobecnie zbierałyśmy produkty, nawyki przejęły kontrolę i tak przygotowywałyśmy się cały ranek do otwarcia sklepu. Przez milczenie było mi jeszcze gorzej i pierwszy raz od jakiegoś czasu poczułam ochotę, by zapalić papierosa, a najlepiej do tego jeszcze się upić. Nie pocieszała mnie relacja z Billem, bo za nią też ciągnął się dziwny cień. Byłam taka popsuta. Byłam nieczysta i skalałam sobą innych. Och Boże, nie zdawałam sobie sprawy, że można było się czuć tak źle po tym wszystkim, co mnie spotkało. Nie chciałam nigdy więcej czuć się źle i przecież uczyniłam wszystko, co tylko mogłam, by tak się nie stało. Gdzie popełniłam błąd?

Dzisiaj były urodziny bliźniaków, a ja nawet nie złożyłam im poprawnie życzeń, zaaferowana własnym bólem, w którym chyba się topiłam. Było mi niedobrze i nie mogłam niczego przełknąć, a może właśnie dlatego mój żołądek szalał. Ilekroć patrzyłam na Marinę i jej uśmiech, który był tak krzywo i perfidnie przyklejony na nieszczęśliwą twarz, wydawało mi się, że zwymiotuję. Dlaczego nie umiałam się odezwać? Co miałabym powiedzieć? Chciałam rzucić fartuch i wyjść z lokalu. Chciałam rzucić życie. Chciałam rzucić życie, które się za mną ciągnęło; które mnie popsuło.

Nie odpisywałam na wiadomości, choć słyszałam, że przyszło ich kilka. Udawałam, że nie wiedziałam, że się pojawiły, udawałam, że byłam zaaferowana pracą. Miałam nadzieję, że mi wybaczą, choć w głębi wiedziałam, że tak się nie stanie. Kiedyś robiłam to, co wypadało. Dzisiaj robiłam z siebie idiotkę bez powodu, a dokładniej, od kiedy pojawił się Bill na horyzoncie. Czy gdyby mnie przytulił, życie stałoby się łatwiejsze? Nie mogłam na niego liczyć w ten sposób. Nic nie trwało wiecznie.

Godziny mijały, jedna za drugą, wpadłam w trans, gdzie każde sześćdziesiąt minut były dłuższe od poprzednich. Znałam wszystko na pamięć, nie musiałam patrzeć na zegarek, by wiedzieć, gdzie aktualnie utknęłam, gdzie była mała wskazówka, gdzie duża. Czy gdybym przeprosiła Marinę, czy to, co się działo wewnątrz mnie, by zelżało? Wydawało mi się, że nie. Musiałabym powiedzieć więcej, próbować się wytłumaczyć. Jak miałam powiedzieć to, co się we mnie działo, kiedy ona nie znała prawdy? Są granice wyrozumiałości, czyż nie? Bałam się je nagiąć i sprawdzić, gdzie one w ogóle były.

Godziny mijały. Zegar tykał, aż w końcu z cichym westchnięciem zrozumiałam, że czas zamknąć dzisiaj Damarsa. Sprzątnęłam kuchnię i zrobiłam listę zakupów na jutro. Zrozumiałam, że wypadałoby zrobić robotę rachunkową i pojechać do księgowej. Zrozumiałam, że należało pomóc Marinie ze sprzątaniem stolików.

Wyszłam z zaplecza, nie rozumiejąc, dlaczego bałam się z nią skonfrontować. Ona przedstawiała moją nieudolność radzenia sobie w życiu prywatnym, a ja, bijąc się z myślami cały dzień, stanowiłam teraz nie gorszą kupkę nieszczęścia. Nie chciałam nawet myśleć, że miałam gorzej, nie. Obie byłyśmy rozbite przez doświadczenia, ale byłam w obowiązku jej pomóc, nie umywać ręce.

Znów w koszulce Adidasa, znów w Vansach. Coś mojego, coś Dereka, czy jestem pustą lalunią? Czemu tego nie sprzedałam, by mieć coś swojego?...

Wszystko we mnie uderzyło. Znów. Groteska wszystkiego. Bill miał być odskocznią, a nagle zaczęło mi się wydawać, że nic się nie zmieniło. Wciąż są tajemnice, wciąż sekrety. Nie mogłam wymagać, by wiedzieć wszystko po dwóch tygodniach, czyż nie? Czemu więc czułam, że znałam go znacznie dłużej i czułam, że coś ukrywał, to, co było ważne?

Podniosłam wzrok na Marinę i pękłam. Rzuciłam ścierkę na blat stolika, patrząc na nią, jak tam stała, pozwalając sobie na bycie pokonaną i widziałam, jak rzeczywistość ją zgniotła, a ja byłam świnią. Patrzyłam, jak uparcie szorowała stolik, który przecież już dawno był czysty i widziałam, jak jej ciało drżało, aż w końcu wszystko mi się zamazało. To ja byłam tą silną, to ja powinnam była ją wspierać i pomagać jej, gdy było jej źle. To na mnie zbudowano podstawy życia, które prowadziłyśmy, wzięłam to na barki, bo wiedziałam, że to udźwignę. Co ja zrobiłam?

- Marina… - wykrztusiłam zdławionym głosem, nie wiedząc, co mogłam powiedzieć więcej. Ciśnienie wzmogło się boleśnie i nie mogłam już tego znieść. Znowu było mi tak cholernie niedobrze, kiedy stałam jak ostatnia kretynka, nie radząc sobie z natłokiem łez spływających po moich rozgrzanych policzkach. – Marina… - zachłysnęłam się spazmatycznym oddechem i ledwo widziałam, że odwróciła się do mnie. Nie widziałam jej miny, ale czułam się upokorzona swoimi wadami i tym, że teraz stałam tak, obnażając się ze swoich nagromadzonych uczuć.

- Dlaczego płaczesz. – usłyszałam jej głos, brzmiący tak samo żałośnie jak mój i wstrząsnął mną niekontrolowany szloch. – Aida.

- Jestem… bez-beznadziej-ną przy-jaciółką… - wyjąkałam, czując się pokonana. Chciałam coś jeszcze dodać, spróbować przeprosić, ale wtedy jej ramiona mnie objęły, Marina przytuliła mnie do siebie i ciszę w restauracji przerwał wspólny płacz. Nie czułam oczyszczenia. Powinna była pojawić się ulga, a wcale jej nie było. Kręciło mi się w głowie, w klatce piersiowej kiełkował ból, gdy nie brałam oddechu wtedy, kiedy trzeba. Byłam kompletnie złamana. Moje poczucie zrezygnowania, stłamszenia zabijającą rutyną, presji, by wciąż być perfekcyjną i bycia zblazowanym osiągnęło apogeum. Moje niepowodzenia wyryły znamiona i zaczęłam się z nimi utożsamiać. Dlaczego?

- Obie jesteśmy. – wychrypiała Marina i odsunęła się ode mnie na tyle, by chwycić moją w twarz w swoje zimne dłonie. – Nie płacz, to się jakoś naprawi…

Parsknęłam sucho śmiechem na tę myśl i odetchnęłam, próbując się uspokoić.

- Nic nigdy nie naprawia się samo. Tyle już się zdążyłyśmy nauczyć. – zauważyłam cicho i uśmiechnęłam się blado, gdy wciąż zimne kciuki Mariny starły łzy w moich policzków. Dotarło do mnie, jak bardzo tęskniłam za tą przyjaźnią, za każdym jej aspektem. Kiedy to wszystko zaczęło się aż tak sypać? – Przepraszam, że to zaniedbałam. – wydusiłam w końcu i poczułam się tak, jakby cały ciężar świata spadł z moich barków. To było takie właściwe, takie dobre, że nie mogłam przestać mówić. – Przepraszam, że się zamknęłam w sobie, że przestałam pytać, co z tobą. Przepraszam, że przyprowadziłam Shauna. Przepraszam, że skupiłam się na Billu i przepraszam, że nie umiem sobie poradzić z pracą. – niechciane łzy znowu spłynęły po moich policzkach. – Widziałam, że cierpisz i nic z tym nie zrobiłam. Jestem egoistyczna i pusta i nie wiem, co dalej.

- Co dalej z czym?

- Co dalej z życiem. Przytłoczyło mnie to.

Siedziałam na jednym stoliku, opierając stopy o krzesło, a Marina dokładnie naprzeciw mnie w tej samej pozie i pierwszy raz od długiego czasu rozmawiałyśmy dłużej niż kilkanaście minut. Ignorowałyśmy telefony, ignorowałyśmy fakt, że już zbliżała się dwudziesta i chociaż miałam świadomość, że to nie było całkowicie dobre, nie mogłam przestać mówić i słuchać.

- …i zgodził się z tym, co ona gadała, że wiesz, że zdradzam go z Tomem, rozumiesz? Czepia się o wszystko, zawsze o Damars, zawsze o moje marzenie. Chyba, gdyby mi strzelił po ryju, nie czułabym się gorzej. Co warta jest jakakolwiek miłość, jeśli to krzywdzi mnie tak bardzo?

Pokiwałam głową, dobrze znając to uczucie.

- Miłość to okrutna suka.

- Już w niedzielę dzwonił, żeby powiedzieć, że to wszystko żart był, bo za bardzo sobie poszalał z alkoholem. Co to za argument? Po pijaku nigdy nie odwaliłam tak żenującego popisu inteligencji. Dlaczego on nie potrafi dorosnąć? On chyba nawet nie rozumie, że tak mnie rozwala.

- Może z nim porozmawiam, co?

Marina wzruszyła ramionami, zeskoczyła na chwilę ze stolika, by skierować się w stronę lady i zaraz była z powrotem, niosąc dwie kawy. Było już późno na kofeinę, ale miałam to gdzieś.

- Widzisz, powoli zaczynam myśleć, że to zupełnie nie ma sensu. Wydaje mi się, że on się nie zmieni, zawsze był beztroski i miał wszystko w czterech literach. Kiedyś to było fajne, ale ruszyłyśmy do przodu, on powinien to rozumieć. Tym bardziej, że powód, dla którego się rozstaliśmy, jest, kurwa, oczywisty. Dokładnie ten sam powód, dla którego teraz wszystko się sypie, zanim zaczęło się układać. Zresztą on chyba nawet nie widzi, że się sypie.

- To przykre.

-  Prawdziwe, niestety. – upiła łyk kawy i westchnęła. – Od soboty w kółko płaczę, a teraz mam wrażenie, że w oczach mi nic już nie zostało. To pewnie krótkotrwałe, wrócę do domu i wszystko do mnie znowu dotrze. Znowu będę miała nadzieję, że będzie dobrze.

- Ja… - zaczęłam, ale urwałam niezdecydowana. Mówiłam już dzisiaj tak wiele, a jeszcze więcej pominęłam. Znowu zrobiło mi się głupio, a Marina za to uśmiechnęła się do mnie, jakby to rozumiała. – Bill zna ludzi, którzy znają… Dereka. – zakończyłam cicho. – Trochę… się tego boję.

- Myślisz, że Derek wróci?

- Nie! – zaprzeczyłam gorąco i poczułam, że zapomniane mdłości znów powracają. Sama myśl, że on miałby tak nagle stanąć przede mną, jak gdyby nigdy nic, po takim czasie… Boże, nie. Umarłabym.

- Chodzi o to, co Derek robił? – spytała delikatnie, a ja podniosłam na nią wzrok i nagle wiedziałam, że ona wie i w nagłej fali lodowatych dreszczy zrobiłam się blada na twarzy. Unikałam tematu tak długo, jak tylko się to dało, ja nigdy nic nie wspomniałam, ani jednym krótkim słowem, skąd…? – Nie musisz mi mówić, bym się domyślała. Znam cię, Aida. – rzuciła, jakby chciała mi o tym przypomnieć, ale wcale mnie to nie uspokoiło. – Twoje sekrety są u mnie bezpieczne. Nawet, jeśli o żadnym mi nie powiedziałaś prosto w twarz.

- Chciałabym. – zauważyłam tylko, przygryzając wargę, a Marina pokiwała głową.

- Wiem.

- Coś się stało? – usłyszałam w telefonie, który podtrzymywałam sobie barkiem, gdy próbowałam zebrać wszystkie faktury do jednej teczki. Nie mogłam się nauczyć trzymać wszystkiego w jednym miejscu i ciągle mnie to irytowało. Na szczęście większość znajdowała się w schowku w samochodzie, ale ostatecznie zawsze jakaś się zapodziewała i księgowa wściekała się na mnie, gdy kilka dni mi zajmowało znalezienie brakujących puzzli w gotowym obrazku. Było cholernie późno. Z jednej strony nie żałowałam, że spędziłam te kilka godzin w towarzystwie przyjaciółki, ale z drugiej strony Martha mnie zabije, gdy przyjadę do niej przed dziesiątą. Cholera, zawsze spóźniona.

- Nie, po prostu wolałam zadzwonić, zamiast pisać. Wszystkiego najlepszego. – wydyszałam, czując narastającą furię odstającymi kartkami, które nie chciały się poprawnie ułożyć w pieprzonej teczce. – Zdrowia i szczęścia i w ogóle… - zastygłam w bezruchu, zdając sobie sprawę, że gadałam do Billa jak do ostatniego kretyna, którego celowo spławiałam, a teraz nawet nie potrafiłam zdobyć się na szczere życzenia. – Cholera… Starałam się poprawić relacje z Mariną, rozmawiałyśmy, rozumiesz, nie chcę być już dłużej taką idiotką, która ma wszystko w dupie, bo jest nieszczęśliwa. – wywaliłam, stawiając na fair play. Znaliśmy się w sumie dwa tygodnie, ale wydawało mi się, że byłam mu winna jakieś racjonalne wytłumaczenie. Westchnęłam mu rozdzierająco do słuchawki.

- Rozumiem, że po prostu nie chcesz być już nieszczęśliwa. – usłyszałam jego ciepły głos i przymknęłam oczy, opierając czoło o ławę w salonie. W tym jednym, głupim momencie, poczułam, że cała agresja, która zaczęła się we mnie rozrastać, minęła jak ręką odjął. Cóż, tak, gdyby mnie przytulił, życie stało by się przyjemniejsze i znośniejsze. Nawet, gdyby to miało być tylko na chwilę, teraz wiedziałam, że było warte wszystkich drogich ciuchów w mojej szafie.

- Nie chcę. – przyznałam posłusznie. Możliwe, że pakowałam się w szambo nie mniejsze niż te z tabliczką „Derek”, a może właśnie on był lekarstwem na całe zło. Chciałabym uwierzyć, że druga możliwość była tą realną.

- Cóż, przyjmuję życzenia, dziękuję, widzimy się później, a teraz jedź do księgowej. – rzucił lekko, a ja zmarszczyłam czoło, nie rozumiejąc, skąd on to wiedział. – Na razie, Aida.

- Emmm, tak, na razie. – chwilę zajęło mi, zanim dotarłam do sensownej konkluzji. Przecież wczoraj mu mówiłam, że muszę to załatwić. Skąd ta myśl, że ktoś mnie szpiegował?

Odwróciłam się za siebie, by spojrzeć na okna i potrząsnęłam głową. Przecież nie mieszkałam na parterze. Aida, skończ z paranoją.

Było już dawno po drugiej nad ranem, gdy siedzieliśmy na dachu mojego budynku mieszkalnego, obserwując świetliste Los Angeles, jak gdyby to było zupełnie normalne. W naszych dłoniach kubki z gorącą jeszcze czekoladą, której para znikała gdzieś pomiędzy nami. Byłam spokojna, choć w głowie kołatało mi się milion myśli. To, że będę niewyspana i znowu będę musiała sobie w z tym radzić w pracy, to jedno. Nie wiedziałam jednak, jak ugryźć tak nurtujący mnie temat, którym była jego „znajomość” z Derekiem. Musiałam to założyć, czyż nie? W końcu znał jego znajomych, a świat był mały, tego byłam pewna w stu procentach.

Bill spojrzał na mnie, stojąc do mnie bokiem i musiałam zweryfikować to, jak bardzo się bałam pójść w tym kierunku. Potrzebowałam jakichś informacji, ale jednocześnie wciąż chciałam wszystko trzymać w tajemnicy. Czy to w ogóle było możliwe? Ten złoty środek?

- Czy… - chrząknęłam, czując nagłą falę paniki, że jednak zamierzałam o coś spytać, kiedy sekundę później dotarło do mnie, że wcale nie byłam na to gotowa. – Czy dowiedziałeś się… co to była za dziewczyna?

Na jego twarzy przemknęło niezrozumienie i chciałam sobie strzelić w twarz za to, że nawet nie potrafiłam doprecyzować, co mi chodziło po głowie; że chodziło mi o tą kobietę, która zarysowała Range Rovera i rzuciła w nas nożem. Otworzyłam usta, by coś dodać, ale on zmarszczył czoło i z mocno bijącym sercem zdałam sobie sprawę, że on już wiedział.

- Owszem, ale raczej wolałabyś nie wiedzieć, kto to był.

Poczucie, że chciałabym wywalić kawę na ławę, było tak przygniatające, że aż poczułam ucisk w klatce piersiowej, utrudniający oddychanie. To było za wcześnie. Te dwa cholerne tygodnie to za mało, by go tym obciążać. Dlaczego w ogóle myślałam o tym, że mogłabym mu o tym wszystkim opowiedzieć?

Patrzyłam na niego, trawiąc to, co mi powiedział i znów zwątpiłam, jak miałabym cokolwiek ująć, by on nie wiedział, skoro brzmiał, jakby wiedział dużo, dużo więcej. Gubiłam się w tej sieci niedomówień.

- Myślisz, że to się powtórzy? – spytałam więc, a on wydął wargi jak małe dziecko. Upił czekoladę, patrząc gdzieś w przestrzeń i westchnął.

- Tak. – odpowiedział tak po prostu i tym razem to ja westchnęłam. – Słuchaj, bo ja widzę, że cię to męczy. – zerknął na mnie z ukosa i nagle cała zesztywniałam. – W pełni zdaję sobie sprawę z tego, że masz… przeszłość, o której wolisz nie mówić. Respektuję to i nie będę oczekiwać, że mi o wszystkim opowiesz. – zaznaczył, a ja poczułam lodowate ciarki przemykające po plecach i zadrżałam. – Mówię ci to, byś poczuła się odrobinę pewniej, okej? Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo, niezależnie od tego, z czym się tak bardzo ukrywasz. – przysunął się bliżej i chwycił mnie za podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy i odetchnęłam urywanie, czując, że tak po prostu zaczęłam mięknąć od tego delikatnego dotyku. – Zaopiekuję się tobą.

Przymknęłam powieki, czując na ustach jego ciepłe wargi, smakujące czekoladą, którą mu przygotowałam i uwierzyłam w każde jego słowo.

~~~~

Tak, mam ładnego Daily Bloga, jeśli ktoś chciałby zobaczyć i poczytać o moich różnych refleksjach i opiniach.

Anna Brown

No i mam nadzieję, że się podobało!

DAILY BLOG

Witam,
jeśli ktoś o mnie pamięta, to niedawno otworzyłam bloga, na którym będę pisać różne dziwne rzeczy, więc jeśli Was to odrobinę zainteresuje, ja zapraszam serdecznie :)

Anna Brown Daily Blog

16. Coincidences.

Byłam ofiarą samca, przysięgam.

Siedziałam na półokrągłej brązowej, skórzanej kanapie przy okrągłym bladoniebieskim stoliku w restauracji, gdzie wciąż rzucały mi się w oczy wąskie i wysokie kaktusy, które rosły przy ścianie i musiałam uznać siebie za niewyżytą kobietę, która pościła przez wieczność, skoro owe kaktusy kojarzyły mi się z tym, przez co nie mogłam teraz siedzieć. Cholera, bolało! Numerek pod prysznicem był chyba jak gwóźdź do trumny, bo teraz siedziałam sztywno wyprostowana, co chwilę się wiercąc, ale to nic nie dawało, bo i tak napieprzało. Bolała mnie i z tyłu – przez mocne klepanie – i z przodu – to już z oczywistych powodów. Ja byłam niewyżyta? To jaki był Bill?

Bill siedział naprzeciw mnie, jakby wszystko było w jak najlepszym porządku i jakby to wszystko, co zdarzyło się od wczorajszego wieczoru, było czymś naturalnym. Próbowałam o tym nie myśleć, bo w końcu nie doprowadziłoby mnie to do niczego dobrego, ale… Miałam mieszane uczucia, choć nie było mi źle. Przecież ja wciąż nie miałam jego numeru telefonu, bo nigdy się nim nie wymieniliśmy. Wszystko wyglądało tak inaczej...

Zmarszczyłam czoło, gdy przypomniało mi się, że nie skontaktowałam się z Mariną, by jakkolwiek dać jej znak, że żyję. Sięgnęłam po torebkę, porzucając na chwilę naleśniki, do których przyssałam się z burczącym brzuchem i wyciągnęłam z niej telefon. Żadnych nieodebranych połączeń, co przywitałam z ulgą.

„Wszystko w porządku. Jem śniadanie i niedługo chyba wrócę do domu. Mam nadzieję, że nie bawiłaś się źle, a jeśli tak, masz prawo mnie zatłuc, gdy tylko mnie zobaczysz. Xoxo”

Schowałam telefon i podniosłam wzrok na Billa, który uważnie obserwował moje poczynania i zastygłam w bezruchu, nie rozumiejąc, dlaczego doskonale mogłam na nim zauważyć oznaki relaksu i spełnienia. Oblizałam nieświadomie usta, gdy dostrzegłam zaczerwienienie na szyi tuż pod obojczykiem. Nie przypominałam sobie, żebym wcześniej była aż tak aktywna podczas seksu, ale z nim to zdawało się być oczywiste. Chciałam brać czynny udział w dawaniu mu rozkoszy, nie tylko zajmując się tym organem, który lubił to najbardziej. Choć jego mina, gdy mu obciągam, jest bezcenna.

- O czym myślisz? – spytał nagle, upijając sok pomarańczowy, a ja podparłam głowę ręką i uśmiechnęłam się lekko.

- O tym, że lubisz, gdy ci obciągam. – odparłam zgodnie z prawdą i kolejny raz musiałam przyznać, że wcześniej nie byłam aż tak rozbuchana w mówieniu o takich rzeczach. Z drugiej strony chyba mi kiedyś nie wypadało.

Bill zakrztusił się sokiem, a ja uśmiechnęłam się szerzej. Nawet nie patrzyłam, czy ktoś na nas patrzył, co było zaskakujące, bo do wczoraj zawsze sprawdzałam otoczenie. Co ja mogłam na to poradzić? Najwyraźniej lubiłam mówić sprośne rzeczy. Od wczoraj. Albo od zawsze, tylko dopiero zeszłej nocy to odkryłam.

- Jeśli będziesz mówić takie rzeczy… - urwał, znów zanosząc się kaszlem. – znów wrócimy na górę, a ty już ledwo siedzisz.

- I lubię to. – wymamrotałam, powracając do naleśnika, by móc delektować się marmoladą truskawkową w środku. Boże, byłam tak cholernie głodna, że nie mogłam. Musiałam spalić wszystko, co zjadłam w ciągu ostatniego tygodnia, bo czułam się wymęczona i lekka.

- Słucham?

- Mówię, że to lubię. – zerknęłam na niego, nie przerywając krojenia naleśnika. – Lubię to, że mam wyczuwalny dowód, co ze mną zrobiłeś.

Zamrugał oczami, patrząc na mnie tępo i westchnął dokładnie tak jak wczoraj, zanim zabronił mi dotykania go. Tak jakby było mu żal, że musi mnie powstrzymać, kiedy przecież wcale nie musiał. O Boże, znowu zaczęłam myśleć o seksie i właśnie wtedy do mnie dotarło, że dzieliliśmy miedzy sobą coś, co naprawdę było intymne. Nie tylko zaspokajanie potrzeb, ale także poznawanie tego, co sprawiało, że było nam dobrze i co sprawiało, że ujawnialiśmy swoje odczucia. Nigdy wcześniej tak o tym nie myślałam, ale przy nim wszystko zdawało się nabierać nowego znaczenia. I może on tego tak nie odbierał, ale w końcu pozwolił mi siebie eksplorować, a to znaczy, że świadomie zaprosił mnie do siebie. Może to nic nie znaczyło, a może jednak było zupełnie odwrotnie. Fakt był taki, że sprawy między nami pędziły w zawrotnym tempie, a ja nadal nie czułam wyrzutów sumienia, mając idiotyczne poczucie, że tak właśnie miało być. I od teraz to ja miałam wiedzieć, co zrobić, by go podniecić. Nie żadna inna. Ja miałam tę władzę w rękach i to on wiedział, co zrobić, by tę władzę odwrócić przeciw mnie.

- W takim razie to dobrze, że ja lubię zostawiać dowód. – odparł powoli, a ja poczułam, że moje policzki niezbyt uroczo czerwienią się na myśl o tym, co my w nocy wyprawialiśmy, że dzisiaj czułam się aż tak dobita. – Mam nadzieję, że smakują ci naleśniki. Pomyślałem, że skoro je serwujecie, to musisz je lubić. – zmienił temat, a ja skinęłam głową, czując kolejny raz potrzebę, by móc mu gotować jak cholerna kura domowa. Nie miałam pojęcia, dlaczego to było aż tak intensywne, kiedy przy Dereku nigdy tego nie odczuwałam. Kolejny raz zastygłam w bezruchu, gdy nagle przypomniało mi się o tym, że Derek mnie śledził. Poderwałam głowę, by rozejrzeć się po restauracji i gdy w odległym kącie dostrzegłam kelnerkę dolewającą kawy jakiemuś chłopakowi, poczułam niemiły skręt w żołądku. Chciałam się cieszyć tym, co przeżywałam z Billem sam na sam. Nie chciałam, by wiedział o nim Derek, bo… Właściwie to dlaczego nie chciałam, by wiedział? Przynajmniej by wiedział, że potrafię sobie radzić bez niego, a on nie jest mi do niczego potrzebny. Potrafiłam pójść z kimś do łóżka i cieszyć się tym, nie rozpamiętując tego, co było między nami… O Boże, a jeśli właśnie dlatego przespałam się z Billem? Zerknęłam na niego speszona i zrobiło mi się gorąco, gdy uchwyciłam jego spojrzenie. Nie, to zdecydowanie nie było w moim stylu. Nie byłam tą osobą, która bawiła się uczuciami innych, choć w końcu to był tylko seks. Chyba.

- Lubię naleśniki. – wydukałam, nie mogąc znieść jego bacznego wzroku. Pieprzone wrażenie, że wiedział o wszystkim, o czym myślałam.

Wszystko jednak zacierało się, gdy byliśmy razem. A razem byliśmy każdej możliwej nocy. Czasami przyjeżdżał do mnie tuż po zamknięciu sklepu, czasami dobijał się do drzwi w środku nocy i wpadaliśmy do mieszkania, całując się tak, jakbyśmy dopiero wtedy mogli być sobą. W tym, co się kreowało między nami, było coś więcej niż tylko zwykłe pożądanie, tego byłam pewna, bo odbierało mi to zdolność racjonalnego myślenia, gdy był w pobliżu. Nie rozumiałam tego i chyba nie chciałam zrozumieć, bo było mi dobrze. Poznaliśmy swoje nawyki i sekrety na ciele w trybie ekspresowym do tego stopnia, że wiedziałam, gdzie dotykać i jak. Bill wiedział, co zrobić, bym miała wybuchowe orgazmy, od których byłam bliska omdlenia. Z doby na dobę, choć byłam zmęczona, byłam coraz bardziej napędzona do życia i poczułam się tak, jakbym była bliska dosięgnięcia euforii. Zdawałam sobie sprawę, że to była kwestia endorfin wywołanych seksem, ale, cholera, czy to miało znaczenie ? Byłam szczęśliwa. To coś między nami było mniej powierzchowne, niż czyste sypianie ze sobą i w tym czasie czułam, że to było coś, co mi odpowiadało i przywiązałam się do niego na tyle, by móc stwierdzić, że stał się na mnie w jakiś sposób ważny. I tylko to się liczyło, gdy miałam w Damar’s Place ręce pełne roboty.

Wiedziałam, że jak wrócę do domu, nie będę w nim sama chociaż na noc.

Patrzyłam w brązowe tęczówki, w których odbijało się aktualnie rozbawienie zabarwione alkoholem i tysięczny raz miałam to samo beznadziejne poczucie, że nie pasowałam. Jak mogłam nie pasować do kogoś, za kim szalałam, a kto szalał za mną? Nie rozumiałam. Byłam nerwowa i zmęczona, a kiedy widziałam moją przyjaciółkę tak ciasno splecioną z młodszym Kaulitzem, chciałam kucnąć na środku parkietu i rozpłakać się rzewnie. Czułam się jak w klatce, gdy w dłoni miałam od niej klucz. Byłam uzależniona od miłości. Nie od niego, a od tego, co do niego czułam i to przepalało mnie na wylot. Mogłam wyraźnie dostrzec, że tym razem to Aida z dnia na dzień była coraz szczęśliwsza, a ja na odwrót. A on wciąż nic nie widział, tylko robił mi wyrzuty, że nie zależy mi wystarczająco, by znaleźć dla niego czas.

Stałam ponownie w klubie Bootsy Bellows, gdzie wszystko się zaczęło, a gdzie dzisiaj bliźniaki świętowali swoje dwudzieste piąte urodziny i nie mogłam pojąć, dlaczego ja tu byłam, zamiast leżeć pod kołdrą w dresach, bez makijażu i wystylizowanych włosów. Świadomość, że on miał kompletnie gdzieś to, co ja czuję, była jak nieustanna tortura. Już nawet nie miałam pojęcia, czy jeszcze zaistnieje dzień, kiedy nie będziemy się kłócić, zachowując się jak chociaż zwykli przyjaciele. Byłam tak zmęczona…

- Znów nie masz humoru. – blask w jego oczach zniknął bezpowrotnie. Wciąż jednak widziałam alkohol, a to nie prowadziło do niczego dobrego. Ostatnim razem, gdy byłam z nim w klubie bez Aidy, zrobił mi aferę o to, że przystawił się do mnie jakiś idiota. Nie ufał mi. Nie wiedziałam, dlaczego mnie to jeszcze dziwiło. – Tylko pamiętaj, że… - nie czekając, aż skończy mówić, odwróciłam się i ruszyłam w stronę baru, chcąc zniknąć z zasięgu jego słów. Spojrzałam ponuro na Aidę, która całowała się z Billem i zrobiło mi się jeszcze gorzej. Tęskniłam za czasami, gdy byłyśmy sobie bliskie. Teraz tylko wspólnie pracowałyśmy. Wszystko było tak dołujące, że już chyba nie potrafiłam sobie z tym poradzić. Mogłam do niego nie wracać. Byłam głupia, jestem głupia i chyba taka już pozostanę, czyż nie? Głupio kochająca, głupio pozwalająca się ranić.

- Wódkę. – rzuciłam do barmana, a on uśmiechnął się do mnie, wymuszając na mnie namiastkę marnej poprawy nastroju. Byłam tu z przyjaciółką i facetem, a rzeczywistość była taka, że stałam kompletnie sama, chcąc się upić.

- Czy to nie ironia, że tyle tu facetów, a tylko my mamy jaja, by pić przy barze tak ostentacyjnie? – usłyszałam i drgnęłam, odwracając się do kobiety, której z jakiegoś nieznanego mi powodu wolałam zawsze unikać. Miałam wrażenie, że kiedyś zacznie się na mnie wściekać, że jej facet za często kręci się wśród dwóch innych kobiet. Ria odgarnęła kasztanowe włosy, odsłaniając w pełnej krasie swoją miętową koronkową sukienkę i zmierzyła mnie beznamiętnym wzrokiem. Nie powinno mnie dziwić, że była pijana, a jednak zaczęło mnie zastanawiać, czy był na tej imprezie ktokolwiek, kto nie tknął alkoholu. Sama nie byłam lepsza, ale przynajmniej nie dawałam po sobie poznać, że tknęłam cokolwiek, co buzowało procentami. Ria natomiast wyglądała, jakby piła celowo. Miałam nadzieję, że to nie będzie wspólny mianownik tej znajomości, bo był on dość miernej jakości. Szarpnęłam się, ledwo opanowując impuls, by obejrzeć się za Shaunem. Coraz bardziej chciałam się stąd zabrać i wrócić bezpiecznie do domu. Westchnęłam. Bez Aidy.

- Nie nazwałabym to ironią, a raczej zwykłym, przykrym faktem. – rzuciłam i zacisnęłam zęby, by nie zacząć wylewać z siebie gorzkich żali. Jeszcze tego by brakowało. Po stokroć głupsza niż po prostu głupia.

Jednym haustem opróżniłam kieliszek wódki i skinęłam na barmana, by zapełnił go ponownie. – Czemu siedzisz tu sama? – spytałam, postanawiając uprzejmie rozpocząć konwersację, do której sama nie czułam się przekonana, ale do diabła z tym wszystkim. Jakbym w ogóle była ostatnio przekonana do czegokolwiek.

Ria parsknęła śmiechem i wiedziałam, że nie zwiastowało to niczego dobrego. Kobiety nie parskają śmiechem, gdy pytasz, dlaczego są same. Chyba, że coś je zdenerwowało.

- Widzisz… - zaczęła i stuknąwszy swoim kieliszkiem wódki o mój, wypiła zawartość co do kropelki. Odwróciła się do mnie całym ciałem i wbiła we mnie oczy zwężone w niemal czarne szparki, co dało mi mieszane odczucia na temat jej wyglądu. – Nie ma ludzi idealnych, Marina. Dobrze pamiętam? Nieistotne. Nie ma ludzi idealnych. Ja nie jestem idealna, ty nie jesteś, Aida nie jest, Bill i szczególnie Tom też nie. – pochyliła się w moją stronę, jakby chciała mi sprzedać bezcenną informację, a ja poczułam się niewygodnie w miejscu, w którym się znajdowałam. Chyba nie podobał mi się kierunek, w którym ona zmierzała, niezależnie od tego, co chciała mi wyjawić. – Każdy chowa swoje sekrety przed światem, czyż nie? Nie masz czegoś do ukrycia? – do cholery, czemu, kiedy na nią patrzyłam, wydawało mi się, że zrobiłam jej jakąś krzywdę? – Oczywiście, że masz. A ja znam sekrety, których pewnie nie powinnam znać i ciąży mi to cholernie. Prawda wcale nie wyzwala. Prawda tylko sprawia, że chcesz zamknąć oczy i zasłonić uszy, by już więcej nie wiedzieć.

- Ria, proszę cię, o czym ty mówisz? – przerwałam jej wywód, ledwo nadążając za tym, co mi mówiła. Ona po wódce była zupełnie wyrwana z kontekstu i brzmiała odrobinę zbyt konspiracyjnie, by być przy zdrowych zmysłach.

- Powiedz mi, czy zechciałabyś się podzielić informacją, czego przykrywką jest ta cała pomoc w waszej kuchni? Chciałabyś się przyznać, jak wygląda prawda, którą tak zabawnie tuszujecie?

Zapadła między nami cisza, a ja powoli przyswajałam sobie to, co mi powiedziała i nie mogłam się powstrzymać, by nie zaśmiać się idiotycznie. Ona żartowała, prawda? Szkoda tylko, że nie wyglądała, jakby żarty się jej trzymały. Potrząsnęłam głową niedowierzająco.

- Przepraszam, ale co niby mielibyśmy tam robić? Kopać sekretne wejście do Narnii? Czy o jaką baśniową krainę ci chodzi?

- Chyba nie sądzisz, że jestem tak głupia, by zmyliły mnie te twoje sarkastyczne uwagi? – syknęła Ria, a jej twarz stężała pod wpływem napadu jawnej agresji. – Sądzisz, że nie widzę, jak na niego patrzysz i dlaczego Shaun tak bardzo na ciebie naskakuje, gdy tobie się wydaje, że to kwestia braku czasu? Myślisz, że jestem tak głupia i nie wiem?

Zmarszczyłam czoło, czując napływ adrenaliny i aż zaswędziała mnie dłoń, tak bardzo chciałabym zostawić jej odcisk na twarzy tej chorej kobiety. Nie wierzyłam, że naprawdę mi to powiedziała. Odchrząknęłam, starając się nie robić scen i westchnęłam głośno.

- Teraz przynajmniej się nie dziwię, że siedzisz tu sama. – powiedziałam drżącym od nadmiaru emocji głosu i zsunęłam się ze stołka barowego, opuszczając Rię bez dodatkowych i zbędnych słów. Czy Shaunowi właśnie o to chodziło, czy Ria miała stan zapalny ośrodka nerwowego odpowiadającego za zazdrość? Boże, chyba musiałam ją źle zrozumieć. Chyba musiałam za dużo wypić i przekręcić fakty, bo przecież… Przeczesałam wzrokiem tłum ludzi w poszukiwaniu Toma, ale nie znalazłam go i… No do cholery jasnej, co ja miałam z Tomem wspólnego? Oboje byliśmy w związku, może najwyraźniej nie cieszącymi się zdrowymi relacjami, ale…

Zagryzłam wargę, mając ochotę rozpłakać się rzewnie. Jeszcze takich spekulacji mi zabrakło!...

Ruszyłam raźno w stronę miejsca, gdzie zostawiłam wcześniej Shauna i wcale mnie nie zdziwiło, że wciąż tam stał, popijając drinka, jakby wcale nie mówił mi tych wszystkich przykrych rzeczy i czara na dziś przelała się bezapelacyjnie.

- Teraz ty mi powiedz, czy te żenujące insynuacje Rii, że niby uważasz, że cię zdradzam, to prawda. – wyplułam jadowicie, gdy tylko zauważył mnie ponad swoim alkoholem w szklance. – Powiedz mi. – zażądałam, wbijając mu palca w pierś, a on roześmiał się tylko.

- Dlaczego miałbym tak uważać?

To było stanowczo za dużo. Znałam go na tyle dobrze, że wiedziałam doskonale, jak wyglądały jego zagrywki. Poczułam pieczenie napływających łez i nagle poczułam się taka mała, zagubiona i zmęczona. Potrząsnęłam głową.

- Nie wierzę. – stwierdziłam tylko, odwracając się gwałtownie plecami do niego. Może jednak byłam po stokroć głupsza niż tylko głupia. Może właśnie tak wyglądałam w oczach innych ludzi, tak samo jak w swoich własnych i może nigdy tego nie zmienię.

Shaun nawet mnie nie zatrzymał, gdy dławiąc się płaczem, wypadłam z klubu, ani razu nie odwracając się za siebie.

Czułam jego dłoń na wgłębieniu swoich pleców i pierwszy raz od tylu miesięcy poczułam się w pełni bezpieczna, choć jego postura wcale nie wskazywała na siłę. Znaliśmy się tak krótko, a w ciągu tego czasu przelało się przeze mnie tyle emocji, jakbym dopiero teraz umiała je na nowo odkrywać. Może właśnie tak było i mogłam zamknąć oczy, poczuć ciepło jego ciała i och… Czułam się na właściwym miejscu, gdy chciałam odpocząć. Zapominałam przy nim o całej reszcie tak łatwo, że musiałam się sama upominać, by się otrząsnąć.

- A gdzie jest Marina? – usłyszałam nagle jego zdezorientowany głos, a ja zamrugałam gwałtownie powiekami, odganiając przyjemne refleksje z głowy. Nagłe oburzenie na samą siebie przyszło tak niespodziewanie, że aż zagryzłam wargę i zmarszczyłam czoło. Rozejrzałam się wokół, nie rozumiejąc, dlaczego zupełnie przestałam myśleć o mojej przyjaciółce i westchnęłam przeciągle, czując chyba niezbyt chciane wyrzuty sumienia, które myślałam, że umarły.

- Ja nie… - urwałam, gdy zobaczyłam idącego w naszą stronę Shauna, który wyglądał, jakby był już porządnie wstawiony, co wcale mnie nie pocieszyło. Rozpychał się wśród ludzi, jakby całkowicie zaniknęła w nim kurtuazja, co tylko potwierdzało moje przypuszczenia. – Coś mnie ominęło. – zdążyłam tylko dodać, a Shaun stał przed nami z twarzą wykrzywioną w złości. Chyba nie tak miała wyglądać impreza urodzinowa. Miałam zapomnieć o czekającej mnie papierkowej robocie i o tym, że będę niewyspana w pracy. Och, miałam o tym nie myśleć… Bill zacisnął mocniej dłoń na moich plecach, a ja natychmiast wzięłam się w garść i odchrząknęłam. – Gdzie jest Marina?

Shaun spojrzał na mnie spod uniesionej brwi i wzruszył ramionami.

- A może ja się spytam, gdzie jest Tom, co?

Patrzyliśmy przez chwilę na niego w milczeniu, próbując zrozumieć, co ma jedno z drugim wspólnego, ale chyba nie doszliśmy do żadnych wniosków, bo Bill parsknął śmiechem.

- Tworzysz jakieś konspiracje po pijaku? – spytał, odsuwając mnie od Shauna, jakby stworzył niebezpieczeństwo, a ja poddałam się temu bezsprzecznie.

- Ja nie. Ria owszem, a to tylko potwierdza moje przypuszczenia, że Marina nie jest taką świętoszką, za jaką się podaje.

- Słucham? – wykrztusiłam, nie wierząc własnym uszom. Zrobiło mi się tak gorąco, że aż poczułam wypieki na policzkach. – Czy ty masz właśnie czelność oskarżać Marinę o to, że cię zdradza?

- No a gdzie jest Tom?

- Ria zawsze oskarża go o zdrady, Shaun. – wycedził przez zęby Bill, a jego sztywne palce wbijające się w moją skórę dobitnie świadczyły o tym, że on też się zdenerwował. Nie byłam tylko pewna, na kogo bardziej. – Ale żebyś jeszcze ty brał w tym udział? To już jest poniżające i to dla ciebie szczególnie. Nie potrafisz docenić kobiety, jaką masz przy sobie, ty skończony kretynie. Najlepiej, gdyby ci naskakiwała i pozbyła się swojego jestestwa, co? Czy ty w ogóle masz świadomość, że życie się zmienia i trzeba się do niego dostosować?

Pierwszy raz usłyszałam takie wzburzenia w głosie Billa, co sprawiło, że już kompletnie wytrąciło mnie z równowagi i przestałam rozumieć, co się działo. To miały być przyjemne urodziny, dlaczego wszyscy na siebie naskakiwali?

- Nie przyszedłem tu, byś sobie mógł…

- Jesteś takim dzieciakiem, Shaun. – przerwał mu Bill, a ja zerknęłam na niego niespokojnie. Nie widziałam go jeszcze w takim stanie. Zawsze był opanowany do bólu, a teraz… Spojrzał gdzieś ponad Shaunem i zesztywniał jeszcze bardziej, zagarniając mnie bliżej siebie. Czułam jego spięcie, jakby było namacalne i zaczęło mnie mdlić od nerwów, które mnie ogarnęły.

- Nie przyszedłem tu gawędzić o sobie, Bill, więc daruj sobie te uwagi, bo nie zmienią faktu, że Marina mnie zostawiła, a nigdzie nie ma Toma. Jak to wytłumaczysz?

- Nie tłumaczę się za swojego brata. Zejdź mi z drogi. – Bill nagle mnie puścił, aż się zatoczyłam i, odpychając barkiem Shauna, ruszył w kierunku, w którym wcześniej utkwił wzrok. Wyjrzałam zdezorientowana do maksimum zza przyjaciela i poczułam gulę w gardle, gdy ujrzałam krótko ściętego szatyna średniego wzrostu, ubranego całego na czarno, jakby się chciał zlać z tłem, do którego zmierzał Bill. Szatyn na zmianę patrzył to na niego, to w naszym kierunku i miałam paskudne poczucie, że gdybym tylko zobaczyła jego przedramię, znalazłabym ten pieprzony tatuaż. Potarłam ramiona, czując gęsią skórkę i zrobiło mi się zimno. Ta impreza była jakaś przeklęta.

Bill stanął obok niego ze skrzyżowanymi rękoma na piersi, pochylił się nad nim i pożałowałam, że nie mogłam wiedzieć, co miał mu do powiedzenia.

- Nie wiedziałem, że się znają. – dotarł do mnie zaskoczony głos Shauna i jęknęłam cicho, gdy mdłości się wzmogły. Mężczyzna machał właśnie w naszą stronę, a gdy podniosłam głowę, ujrzałam tego kretyna, który tak po prostu mu odmachał, jakby nie było w tym nic dziwnego. O mój Boże.

- Czy to…

- No znajomy Dereka. Który właśnie został wyproszony.

Oblał mnie lodowaty pot i schowałam się za plecami Shauna, jakby miało mnie to przed czymkolwiek uchronić. Przytknęłam dłoń do ust, chcąc uciszyć mój spazmatyczny oddech i zadygotałam z zimna, gdy powoli do mnie docierało, co się właśnie stało.

Ogrom wyrzutów sumienia na tyłach świadomości powiedział mi też, jak bardzo niesprawiedliwe było to, że niektóre rzeczy były ważniejsze od tego, że Marina uwikłała się w jakąś chorą sieć kłamstw, a ja nie sprawdzałam się już w roli najlepszej przyjaciółki.

~~~~~

Cokolwiek ja tu robię z nowym rozdziałem xD